دوپينگ چيست؟
آنابوليتها و تستسترونها و مواد نيرو زا که در قرن بیستم برای در ورزش مطرح شده است؛ریشه آن به سالهاي دور بر ميگردد. سالهايي كه بشر نياز داشت تا شرايط زندگي خود را تغيير دهد و ساعات يا روزهايي با نيروهاي مافوق بشري ظاهر شود. شايد اولين ماده نيرو زا، همان شراب و يا مشروبات الكلي بوده كه برخي از انسانها از آن استفاده ميكردند. اما استفاده از آن در اديان الهي مورد تأييد نبوده است. اما روند آن بسياري از مسائل را آشكار ميكند. از يك جنبه ميتوان تحليل كرد كه علاقه بشر به مواد نيرو زا، به قدري زياد است كه حتي اديان الهي هم موفق نشدند مانع آن شوند. بهطوريكه ما ميبينيم در دين مسيحيت، نان و شراب بهعنوان گوشت و خون حضرت مسيح، مبارك تلقي شده و خوردن آن عبادت محسوب ميشود. در دين اسلام هم، شاهديم كه در ابتدا چون جو، بسيار سنگين بود، قرآن كريم نيز نتوانست صراحتا به اين مشكل بپردازد. ابتدا آيهاي نازل شد كه در آن ذكر شده بود: شراب مفاسد و محاسني دارد كه مفاسد آن بيشتر است و بعد كم كم آنرا رجس يا نجس خواند و خواستار دوري مؤمنين از آن شد و بعد فرمود كه حق نداريد نماز بخوانيد، در حاليكه مست هستيد. كلمه سكاریٰ كه از همان ماده مسكرات يا شيريني روياها گرفته شده است، اكنون ميتواند به همه مواد نيرو زا اطلاق گردد و كلاً موادي كه عقل را زايل ميكند و انسان را از حالت طبيعي خارج ميكند، مسكرات ناميده ميشود، چه بهصورت روان باشد يا جامد؛ زيرا برخيها جامدبودن را استثنا ميكنند و لذا مصرف كراك يا شيشه و حتي ترياك را مشمول حرام بودن آن نميدانند. اكنون نيز اين جو سنگين، در جهان وجود دارد و انسانها ترجيح ميدهند، غير از نيروي خود، نيروي ديگران را هم به خود اضافه كنند . البته اگر قرار باشد همه، نيرو اضافه كنند، باز نوبت به اينها نميرسد. مثلاً اگر دوپينگ آزاد شود، معلوم است اگر همه دوپينگ كنند، كسيكه بيشتر دوپينگ كند برنده است! پس آنها بهدنبال دوپينگ مخفي هستند؛ يعني كسي دوپينگ نكند جز ايشان؟!
اما مسئله دوم اين است كه بدن هر انسان ظرفيت خاصي دارد كه محدود و معين است؛ مثلاً معده انسان توانايي هضم يك استخر آب را دارد و يا براي هضم 1000 تن گوشت گوسفند در طول 60 سال برنامه ريزي شده است. درست مانند قطعات يك ماشين كه عمر مفيد دارند. فرضاً لاستيك ماشين براي 6 ماه است و يا موتور آن براي 5 سال؛ لذا اگر كسي از لاستيك 6 ماهه كار زيادي بكشد، معنياش اين است كه ممكن است 3 ماهه يا 2 ماهه، لاستيك از بين برود. بدن انسان نيز همين است. ما بهراحتي ميبينيم مثلاً ورزشكاران، بيش از 30 سال عمر مفيد ندارند، زيرا همه توان و قدرت خود را در حداكثر ظرفيت بهكار ميگيرند؛ لذا بعد از 40 سالگي از يك كودك هم ضعيفتر ميشوند و يا بيماريهاي گوناگون معدهاي، سرطان و غيره ميگيرند.
در روايات اسلامي هم هست كه وقتي كسي در حال مرگ است، فرشتهاي بر او ظاهر ميشود و ميگويد: من تمام دنيا را گشتم، قطره آبي كه قسمت تو باشد و تو آن را نخورده باشي پيدا نكردم و به همين سياق است كه معمولاً فرد محتضر، در حال تشنگي از دنيا ميرود، يا مثلاً كسيكه در كودكي، قند زياد خورده و شيرينيجات بيشتري مصرف كرده، در بزرگي يا نوجواني دچار ديابت ميشود و از خوردن قند و شيرينيجات منع مي شود.
به هرحال دوپينگ، نيروي بدني بيشتري را ميطلبد و شخص مجبور است انرژي بيشتري را جذب كند تا بتواند به موقع نيروي فوقالعاده خود را بهكار گيرد و همين امر باعث ميشود بدن او مانند بادكنك كه بسيار بيش از ظرفيت باد شود يا ناگهان بتركد و يا اگر رعايت شود مدتي در ركود باقي بماند و بعد از مدت قهرماني، نيز دچار افسردگي ميشود.
همانطور كه استفاده از موادمخدر و مشروبات، حرام است، استفاده از دوپينگ نيز ناشايست است، زيرا اساس ورزش ايران بر پهلواني است درحالي كه ورزش غربي براساس قهرماني به هر قيمت است و در ورزش غرب براي نابودي حريف نقشه كشيده ميشود، درحالي كه در ورزش شرقي براي دوستي، همزيستي و همكاري بيشتر بعد از ورزش است. در ورزش ايران برد و باخت معني ندارد، مهم در كنار هم بودن است و شاد زيستن؛ درحالي كه در ورزش غربي باختن به معني مردن و از دور خارج شدن است. در ايران هم ما ميبينيم كه ضربالمثل است كه ميگويند: باختن گريه ندارد! يا ميگويند بازي اشكنك دارد، سر شكستنك دارد
