گربه شد عابد وزاهد ومسلمانا! مهندس موسوی هم بعد از سی سال نمازخوان شد وبه نماز جمعه می آید البته آنهم بخاطر اینکه مردم ببینند واین ریا کاری است اما البته عیب ندارد خداوند پدر مادر احمدی نژاد را بیامرزد که هرچه گرو گور وگبر وترسا را مسلمان ی کند وجمعه به دانشگاه می آورد طفل گریز پارا!

بسمه تعالی

شهرستانیهای مقیم مرکز

احتراما به اطلاع میرساند :این ستاد از ماهها قبل فعالیت خودرا در زمینه آماده سازی وتشویق مردم به انتخابات آغاز کرد. ابتدا در جلسات مختلف گروهها وائتلافها حضور یافت و آنانرا تشویق نمود تا در امر انتخابات فعال شوند ونهایتا به این نتیجه رسید که با توجه به اعلام استعفای جناب آقای ثمره هاشمی از سمت مشاوره وآغاز فعالیت ایشان با ایشان ارتباط  داشته وهماهنگی نماید. لذا با ارشاد معاونت هماهنگی  وروابط عمومی برادران عزیز اقایان حائری و خطیبی وسایر دوستان عزیز که در ستاد مرکزی واقع در خیابان ولیعصر کوچه قیومی انجام وظیفه می نمودند مرتبط شده وبا برادر عزیزمان حاج آقا سید علی حسینی مسئول کمیته جذب و سازماندهی نیروی انسانی  اقشار  استان تهران در جلسات متعدد شرکت نموده ونهایت مقرر گردید تا یک ستاد مستقل  بنام شهرستانیهای مقیم تهران  تاسیس شود تا  همه شهرستانیهای مقیم مرکز را در یک ستاد هماهنگ نماید. سپس اقدام به تشکیل شورای مرکزی گریدی که اسامی آنان  مرکب از آقایان مهندس محمدرضا  اله آبادی ، مهند س بهزاد صبوری،  دکتر سید احمد حسینی ماهینی ،اکبر آقامحمدی شندی ،رحیم اله  آذرگون ، محتبی جولانی ، سید رضا میرزایی ، عبدل جهانگیری کلوری ، محمد حداد قوچانی  ، سعید رضایی، محمود زرعی کار  ، جمال فرجیان ، منتظری، محمد گندم کار دکتر رضا وزیری براز جانی مهندس سعید آزاد شهرکی ، سید ابوالحسن جعفری ، اکبر اکبری ، احمد خجسته  و قاسم ذهبی نژاد جی ، حبیب انگالی بوشهری ، علی پیراسته ، بهرام محمدی ، مرتضی کاوه ، مجتبی خدمتگزار، رضا پیراسته ، کامیار نصراله الحسینی ، ایرج محمد صالحی ،حسینعلی مظفری شمس ، محسن زهره وند.  سرکار خانمها: پروانه تورانیان ، لاله مهرآیین ، سما ء نویدی یکتا ، معصومه نورمحمدی ، هدا ربیع پورو مریم صادقی لاغر.

  در ابتدا دفترمرکزی که با حمایت مالی ومکانی ومعنوی آقای مهندس اله آبادی واقع در بهترین نقطه شهر در  خیابان آزادی بین خیابان شهید نواب صفوی وشهید اسکندری جنب بانک تجارت کوچه افروخته لیجاد گردید. سپس با همکاری وهماهنگی اعضای شورای مرکزی دفاتری در سایر نقاط مناطق استان تهران دایر گردید که مسئولین ستادها مشخص شده وهمگی بارعایت اصول وموازین تبلیغات انتخاباتی  فعالیت خودرا با هماهنگی ستاد مرکزی آغاز کردند. از جمله فعالیت ستادمرکزی وستادهای تابعه  قبل از آزاد شدن تبلیغات عبارت بودند از :

1-   عیادت از بیماران واهدای دسته گل ودلجویی از آنان باذکر نام ستاد در کلیه بیمارستانهای استان

2-    ملاقات با سالمندان ومعلولان

3-   دیدار با خانواده های شهدا وجانبازان

4-   حضور در مراسم سوگواری خانواده ها و

5-   برگزاری همایش های متعدد

6-   انتخاب شعار واحد بنام : این عشق الهی است

7-   توضیح  این مسئله که کمکهای مالی را اعضا باید پرداخت نمایند وهیچگونه چشمداشتی از دولت یا ارگانهای دیگر نداشته باشند

8-   شرکت در مراسم دعوت از جناب دکتر احمدی نژاد برای ثبت نام که در محل خیابان پاستور انجام شد وتوزیع نشریه وپوستر وپلاکارد.

9-   ملاقات با خبرنگاران از جمله حضور در منزل آقای نوباوه

10-دعوت از خبرنگاران افتخاری برای تهیه خبر واعلام آن به نشریات وسایتهای مختلف

11- تهیه امکانات از قبیل کامپیوتر وفاکس واینترنت خطوط تلفن

12- تهیه گوشی وشارژ ایرانسل وتلفن همراه اول واهدا به اعضا برای فعالیت بهتر در سطح دفاتر وشهرستانها

************

بعداز اعلام شروع رسمی تبلیغات انتخاباتی نیز ابتدا اقدام به نصب بنر بزرگ  موثری در خیابان آزادی برای دفتر مرکزی ودفاتر دیگر شد که در همان ابتدا مورد توجه سایتها واقع شد .سپس موارد زیر اقدام گردید

1-   چاپ کارت عضویت وتهیه فرم پرسشنامه  برای اعضا تا امکان فعالیت برای این عزیزان فراهم گردد

2-   چاپ عکس وپوستر های  مناسب وتوزیع آن در دفاتر

3-   تکثیر سی دی های سفرهای استانی  برای اطلاع بیشتر مردم از فعالیتهای دولت مطلوم

4-   چاپ وانتشار اولین نشریه در حمایت از دولت مظلوم توسط  نشریه ماهین  که در اولین شماره ان به نقل از مسئولین ستاد انتخاباتی در تیتر اول اعلام نمودیم که دکتر احمدی نژاد پیروز انتخابات خواهد بود در شماره بعدی تیتر اول را برای پاکدست  بودن دولت اختصاص دادیم وبعد اعلام  قبول مناظره از سوی آقای ثمره هاشمی را باعکس وتفصیلات درج نمودیم که این حرکت ما باعث شد تا برخی مطبوعات نیز جرات پیدا کنند وبرخی حمایتها را از دولت درج نمایند.

5-   ایجاد وبلاگها وسایتهای متفاوت برای تبلیغات  مانند فهیم نیوز ، مهرورزی وماهین نیوز واستفاده از سایت خبری ماهین نیوز . که بسیاری از تحلیلهای اولیه وافشاگریهای های مخالفان در این سایت خبری اعلام گردید.

6-   اقدام وایجاد جمعیتهای گوناگون رای حمایت از خط خدمتگزاری دولت از جمله پیگیری ایجاد سازمان جهاد فی سبیل الله  که باهدف جذب کمکهای مردمی وافراد خیر دنبال شد

7-    کلیه هزینه ها ی تبلیغاتی کل ستادهای استانی وکشوری  بعهده اعضا بوده وتاکنون هیچ چشمداشتی از هیچ ارگانی نداشته  ونخواهد داشت والگوی خودمان را همان شعاری بود که واقعا از ته دل همه به آن ایمان داشتیم این عشق الهی است

8-   همکاری با تمام ستادهای دیگر که  در راستای تبلیغاتی این ستاد بوده اند مانند ستادهای مهرورزی وامثال آن

9-   همکاری وتوصیه کلیه اعضای اصلی ستادها ودفاتر به وابستگان حود در سایر نقاط کشور برای جذب آرا برای آقای دکتر احمدی نژاد

10-                   آمارها نشان میدهد که فعالیت این دفتر در سایتهای خبری بیگانگان بوده که حتی بی بی سی آنرا نشان داده  واین خاری بوده برچشم آنان

11-                   باتوجه به اقبال شهرستانیها به دکتر احمدی نژاد  نشان آن دارد که استراتژی این دفتر واقع بینانه ترین استراتژی بوده است . زیرا بالابودن رای رقیبان در تهران باید گفت این ستاد موثرانه راه خود را انتخاب کرده بود.

12-                   تحلیل این دفتر آن بود که  انتخابات فعلی یک اعتراض عمومی علیه یقه سفید ها است. زیرا اکثر روشنفکران ، بوروکراتها وتکنوکراتها همه به رقیب متمایل بودند. حتی بسیاری از مسئولین رده بالا با ستاد های آنها مرتبط بوده ورفت وآمد داشته اند . اما کارگر زاده بودن دکتر احمدی نژاد وازجنس مردم بودن ایشان هرچه برای مردم روستایی جالب بود برای یقه سفید ها رنج آور بود.

درطی مراحل اجرای انتخابات وبعداز آن تا اعلام نتایج وهمچنین تا روز 18 تیر با توجه به موقعیت سوق الجیشی دفتر همه حوادث که غالبا در اطراف این دفتر به وقوع می پیوست  را دقیقا زیر نظر داشته وبا مراجع ذیربط همکاری مینموده است .  

باتشکر واحترام

شورای مرکزی ستاد انتخاباتی شهرستانیهای مقیم مرکز

تهران : خیابان ازادی  - بین نواب واسکندری جنب بانک تجارت کوچه افروخته پلاک 2واحد 2 تلفن 66936443و66936637

ساختن بيش از دوهزار كيلومتر ديورا در مرز شرقي ايران نشان ميدهد كه قوم يا جوج وماجوج همچنان خطر ساز هتند وامروزه در ايالتهاي مختلف چين با مسلمان كشي اين موضوع آشكارتر مي شود . اين ذوالقرنین  جديد كيست كه به ياري آن مظلومان بشتابد

با آمدن هاشمی به نمازجمعه معلوم میشود مردم خیلی زود صف خودرا از آشوبگران جدا کردند ولی برخی مسولین  با رودر بایستی ونان قرض دادنها هنوز نتوانسته اند.

  برااساس  شایعات موجود قرار است موسوی  وکروبی ودختروهمسر هاشمی هم بیایند وارااذل واوباش راهم باخودشان بیاورند.. ودرگیری خیابانی را به نمازجمعه بکشانند.

شروین پسر رستم

موسوي همچنان مي گويد من براي نجات ملت ايران  آمده ام ! همه چيز اگر اجباري باشد معني خودرا از دست ميدهد. اولا ايرانيها احساس غرث شدن نمي كنند كه احتياج به نجات  داشته باشند برفرض محال اگر چنين چيزي هم باشد وقتي مردم نمي خواهند نجات پيداكنند چه كسي را بايد ببينند؟ وقتي مردم شعار ميدهند تورم باشد نباشد انقلاب دوستت داريم حالا اقايان هي بگويند تورم است . خوب هست كه هست به شما چه ؟ مگر تورم  را يك نفر يا دونفر بوجود آورده اند؟ تورم حاصل كار گروهي وجمعي بشري است واز اراده اشخاص هم خارج است والا اكنون هشت كشور غربي آنرا كنترل مي كردند واينهمه مثل بز اخفش در جلسات جي هست دور خودشان نمي چرخيدند.

بازار كاغذ

از خيابان ظهير‌الاسلام كه به سمت بهارستان مي‌روي، مغازه‌ها پر است از كاغذ و كارگران؛ يا در حال خالي كردن بار هستند يا بار زدن كاغذ. اصطلاح كاغذ دو گونه است: كاغذ تحرير و رول. كاغذ رول، مانند پارچه دور يك استوانه پيچيده شده است و در چاپخانه‌هاي بزرگ، روزنامه چاپ مي‌كند. از يك طرف دستگاه كاغذ رول مي‌رود و از طرف ديگر مجله، روزنامه ،رنگي و يا ساده، تاشده و بسته‌بندي شده بيرون مي‌آيد. شايد اولين دستگاه چاپ را با عنوان روتاتيو روزنامه اطلاعات وابسته به مؤسسه اطلاعات در سال‌هاي 1350 وارد كرد. در آن هنگام كه بنده خبرنگار افتخاري در دو مجله جوانان، و دختران پسران بودم، مي‌ديدم كه دو طبقه از ساختمان هشت طبقه، مؤسسه اطلاعات  براي اين دستگاه در نظر گرفته و كاغذ مانند پارچه وارد اين دستگاه مي‌شود و سپس مجله جوانان تاخورده و منگنه شده و بسته بندي بيرون مي‌آمد. روزي كه دستگاه، تازه راه افتاد، دسته جمعي ما را براي بازديد از آن بردند و راهنما توضيحات لازم را مي‌داد و دستگاه آن قدر بزرگ بود كه اندازه ساختمان دو طبقه مي‌شد؛ اما بعداً روزنامه‌هاي ديگر هم اقدام به استفاده از اين دستگاه‌هاي عظيم‌الجثه نمودند. به طور مثال روزنامه كار و كارگر، چاپخانه گل‌ها، چاپخانه همشهري، روزنامه كيهان و حتي جام جم از اين نوع چاپ استفاده مي‌كنند. دستگاه‌هاي چاپ روزنامه جام جم به قدري سريع است كه با يك دكمه، تا 20 نسخه را چاپ مي‌كند و چون از سيلندر بحاي ملخك استفاده مي‌شود، چاپ رنگي و يا سياه و سفيد تفاوتش فقط در تعداد سيلندرهايي است كه زينك‌ها به آن بسته مي‌شوند.

ولي كاغذ تحرير را معمولاً در ابعاد بزرگ مي‌برند كه اندازه آن را ‌A مي‌گويند و A4 و A3 و A5 قطعات تاخورده و بريده شده آن هستند. كاغذ اصلي اگر 70 گرم باشد، آن را 70 يا 80 يا 90 مي‌گويند، يعني كاغذ تحرير 70 گرمي، كاغذ نازكي است كه برگ اصلي و بزرگ آن 70 گرم مي‌شود و چون معمولاً 1000برگ را يك بسته يا بندل مي‌گويند، همان 70 كيلو يا 80 كيلو هم معني مي‌دهد. البته بسته بندي‌هاي مختلف هم وجود دارد؛ مثلاً 500 گرميA4  معمولاً در بازار لوازم‌التحرير به فروش مي‌رسد كه اغلب 80 گرمي هستند.

نوع ديگر كاغذ تحرير را گلاسه مي‌گويند كه لايه نازكي مشمع دارد كه آن را براق مي‌كند و يا نوعي كاغذ كتاني است كه لايه‌هاي كتان از آن ديده مي‌شود و اين نوع كاغذها در چاپ كارت ويزيت يا كارت عروسي و يا امثال آن به كار مي‌رود. هر بند كاغذ، روكش كاغذي محكم‌تري دارد و بند بند آن يك داربست چوبي نيز دارد تا تازگي و تاخورگي كاغذ حفظ بشود و تا بازار مصرف، كاغذ تميز و نو و تانخورده باقي مي‌ماند.

كاغذ تحرير برخلاف كاغذ رول به قطعات مختلفي برش مي‌خورد و بستگي به دستگاه چاپ از اندازه كارت ويزيت تا قطع جيبي، رقمي، وزيري براي كتاب و جزوه استفاده مي‌شود و يا براي چاپ تراكت و اطلاعيه و امثال آن استفاده مي‌شود. اگر دستگاه چاپ بزرگ‌تر، مانند افست و GTO باشد، مي‌تواند همه برگه را زير پوشش چاپ قرار دهد. برخي از دستگاه‌ها براي هر رنگ، يك بار چاپ مي‌كنند و لذا هر برگه براي چاپ رنگي تا چهار بار زير چاپ مي‌رود. پس از چاپ اين برگه‌هاي بزرگ، آن را به صحافي مي‌برند و تا مي‌كنند، تا 16 يا 32 صفحه را به دست دهد و كنار هم مي‌چينند تا يك كتاب يا مجله به دست آيد و سپس آن را منگنه مي‌كنند يا چسب مي‌زنند و يا شيرازه مي‌دوزند تا يك  مجله يا يك كتاب و يا جزوه حاصل شود و براي درس در دانشگاه‌ها يا مدارس آماده مي‌شود.

توليد كاغذ

كاغذ از روزگاران قديم وجود داشته است. البته ابتدا خط به وجود آمد. در آن هنگام بر روي ديوار يا سنگ‌ها نوشته مي‌شد و قطعه سنگ، يك صفحه محسوب مي‌گشت. مثلاً سنگ نوشته‌هاي زمان هخامنشيان كه هنوز هم باقي است، نشان مي‌دهد كه اصول تفكر تغييري نكرده است؛ انسان‌ها همان انسان‌هاي زمان هخامنشيان هستند و خواستار زندگي با عدالت و زير يك پرچم واحد. افسانه جومونگ كه اين روزها مطرح است همان افسانه شاهان ايراني است؛ رستم وسهراب است و وحدت و يكپارچگي ملل كه زير يك پرچم و براي يك خدا به وجود آمده بود. چوسان قديم و پرنده سيمرغ و دور بودن فرزند همه سمبول‌هاي داستان‌هاي ايراني است كه چون در ايران به آن بها داده نمي‌شود در كشورهاي ديگر و نام‌هاي ديگر فيلم مي‌سازند و با توجه به لعاب و رنگ ايراني، مخصوصاً رعايت پوشش و اخلاق در آن مي‌بينيم چه آسان مورد توجه مردم ايراني قرار مي‌گيرد. البته آن‌ها برخي چيزها را عوض كرده‌اند. مثلاً به جاي سنگ‌ نوشته، چوب نوشته و به جاي درفش كاوياني، پارچه نوشته‌‌اي كه عكس پرنده دارد، انتخاب كرده‌اند. در كشوري كه اژدها و مارمولك مطرح است، مسلماً سيمرغ معني ندارد ولي اين‌ها برخي نشانه‌ها را نتوانسته‌اند از بين ببرند. ايران متحد كه تمامي ملل جهان را زير يك پرچم داشته باشد، آرزوي همه جهان است. همان طور كه در منشور كوروش، داريوش و يا منشور امام علي (ع) مي‌خوانيم، شايد بتوان گفت نزديكي بين ايده‌ها و عقايد جهان، معلول نفوذ فرهنگ ايرانيان از قديم در ميان جهان باشد. اما به هر حال اين طور روايت مي‌كنند كه اولين كاغذ به نام پاپيروس در مصر به وجود آمد و برخي نيز مي‌گويند چيني‌ها آن را ساختند ولي استفاده از آن منحصر به ايرانيان بوده است و شايد تاريخ نويسان عمداً آن را به مكان‌هاي ديگر نسبت مي‌دهند، زيرا در ايران عصر ساساني و حتي قبل از آن دانشگاه‌هاي بزرگي چون جندي شاپور وجود داشت. درست زماني كه اروپا مردم سالاري ديني را در كشتن حضرت مسيح ياران او تجربه مي كرد! ما مي‌بينيم 5/99درصد مردم فلسطين و اروپاي آن موقع، رأي به كشتن حضرت مسيح دادند و از شكنجه و آزار او دفاع كردند. اين در حالي بود كه منشور حقوق بشر ايران در همه كتيبه‌ها نوشته شده بود.

آدم‌خواري انگليسي‌ها به نوشته تاريخ نويس مشهور خودشان، ويل دورانت باعث سرشكستگي خودشان نمي‌شود ولي در كشور ايران كه از ابتدا با قانون و منشور حقوق بشر اداره مي‌شده است، يك مگس اگر كشته شود جرم است. سر بريدن گوسفند كه به دستور مستقيم حضرت ابراهيم (ع) و وحي الهي به ايشان است براي ايرانيان جرم است و كشتار 400 كودك در غزه جرم نيست. نخوردن گوشت خوك كه در قرآن كريم آمده است براي مردم ايران جرم است ولي آنفولانزاي خوكي آن‌ها، بايد به همه جهان صادر شود و حتي كشور عربستان به همين دليل و يا بهتر بگوييم به دستور آمريكا به همين بهانه از برگزاري مراسم اعتكاف در ماه رجب و زيارت خانه خدا جلوگيري كنند و اين همه را در كاغذها نوشته و نگهداري كرده‌اند. كاغذ در واقع بهترين حافظ عدالت است؛ براي همين ظالمان وقتي مي‌آمدند، كتابخانه‌ها را به آتش مي‌كشيدند و كاغذها را نابود مي‌كردند ولي انبياء‌ الهي مي‌آمدند يا چون موسي، الواح مقدس مي‌آوردند و يا چون پيامبر، قرآن كريم را و دستور مي‌دادند تا مردم باسواد شوند. پيامبر اسلام كه خود، درد بي‌ سوادي را بيش‌تر از همه داشت و محروميت از تحصيل را تجربه كرده بود، بزرگ‌ترين مشوق مردم براي تحصيل علم ودانش و يادگيري بيش‌تر بود ايشان در لابه‌لاي گفتارشان از تحسين كردن ايرانيان نيز ابا نداشت. از همين ايشان نقل است كه: المسمان منا اهل البيت. چون مردم مسلمان را فارس، مجوسي و زرتشتي مي‌دانستند و به او طعنه مي‌زدند، پيامبر در مقابل اين ياوه گويان مي‌ايستاد و بر نقش علم و دانش در وجود مسلمان تأكيد مي‌كرد و حتي آن‌هايي كه ايرانيان را مجوس مي‌خواندند، مي‌فرمود: اگر علم در آسمان‌ها باشد، از مردم فارس به آن دست مي‌يابند. تأكيد بر علم و دانش آن قدر مهم بود كه مي‌فرمود: اطلبوا العلم من المهد الي اللحد، ز گهواره تا گور دانش بجوي و حضرت علي اين مرد گران‌سنگ علم و دانش مي‌فرمود: علم را با نوشتن به بند بكشيد؛ يعني نگذاريد در افواه و زبان‌ه،ا علم از ياد برود و يا فراموش شود و تغيير يابد. آن را بنويسيد و به بند بكشيد و براي آيندگان نگهداريد. اين تأكيد بر علم و دانش و كتابت باعث شد تا سنگ نوشته‌ها به چوب نوشته‌ها و لوح نگاري برسد و كم كم اين چوب‌ها نازك و نازك‌تر شدند و خمير شدند و كاغذ توليد شد. هرچند تا مدتي نامه‌هاي مهم و ماندگار را بر روي پوست آهو يا حيوانات ديگر مي‌نوشتند ولي اين كاغذهاي گران‌بها فقط مخصوص دربارها و مردم ثروتمند بود. علم اگر مي‌خواست عمومي شود بايد ارزان و در دسترس باشد، اين بود كه كاغذ رونق پيدا كرد.

اكنون توليد كاغذ در ايران در يكي از كارخانجات بزرگ كاغذ سازي به نام كاغذ سازي پارس، در جنوب ايران انجام مي‌شود كه اغلب از كشتزارهاي وسيع جلگه جنوب، مواد اوليه آن تهيه مي‌شود. در شمال نيز كارخانجاتي براي تهيه چوب و كاغذ وجود دارد. اما به دليل كمبود جنگل و استانداردهاي زيست محيطي، استفاده از درخت براي تهيه كاغذ در ايران، محدوديت دارد. حتي استفاده از پنبه براي نوع مرغوب كاغذ هم فقط براي توليد كاغذهاي گرانبها است. لذا بيش‌تر كاغذ ايران، وارداتي است؛ يعني از كشورهاي مسلمان مانند: اندونزي، تركيه و مالزي وارد مي‌شود. شايد در آن كشورها ممنوعيت نابودي درختان وجود ندارد و يا جنگل براي آن‌‌ها بسيار زياد است و توليد كاغذ به محيط آن آسيبي نمي‌رساند. لذا واردات كاغذ در كنار توليد داخل، تأمين كننده كاغذ كشوري است كه سابقه بسيار درازي در زمينه استفاده از كاغذ دارد. گرچه در آلمان به دليل اختراع دستگاه چاپ و يا در آمريكا به دليل دوري از جهان، نياز بيش‌تري به كاغذ و چاپ مجلات و كتب باشد ولي در ايران، بازار كاغذ، داراي دو نوع بازار سنتي و جهشي است. بازار سنتي كاغذ، روند معمولي چاپ كتاب، روزنامه و مجلات است و بازار جهشي آن مربوط به باز شدن مدارس و يا ايام نوروز و يا اتفاقات سياسي، اجتماعي مانند انتخابات است. در واقع باز شدن مدارس و يا ايام نوروز و يا اتفاقات سياسي، اجتماعي مانند انتخابات است. در واقع باز شدن مدارس به معني چاپ 22 ميليون سري كتاب درسي كه هر سري حداقل 20 كتاب و هر كتاب حداقل 200 صفحه است. اين به معني اين است كه تمام چاپخانه‌هاي مهم كشور در داخل و برخي چاپخانه‌هاي خارج از كشور با ظرفيت تمام در حال مصرف كاغذ براي چاپ كتب درسي هستند و اين بازار را اشباع مي‌كند و لذا قيمت‌ها رو به صعود مي‌رود. در ايام خاصي مانند نوروز نيز براي تبليغ كالا و فروش بيش‌تر آن نياز به كاغذ براي كادوها، چاپ عكس‌ها، جعبه‌ها و غيره بيش‌تر مي‌شود. اما از همه جالب‌تر در موقع انتخابات، مخصوصاً انتخابات رياست جمهوري، شهر پوششي چند لايه از كاغذ به خود مي‌گيرد و ناگهان قيمت آن به صورت كاملاً جهشي بالا مي‌رود.

گرچه سعي شده توليد بنر، فلكسي و امثال آن و استفاده از پارچه، نايلون در نوشته‌جات افزايش يابد ولي هيچ ‌كدام تاكنون نتوانسته است، جاي كاغذ را در ايران بگيرد و كاغذ همچنان اهميت فوق‌العاده خود را دارد و اين علاوه بر آن است كه هر روز روش‌هاي جديدتري براي استفاده از كاغذ ابداع مي‌شود.

توليد انواع دستمال كاغذي روميزي، ديواري، جيبي، آرايشي، توالتي و غيره و مصرف آن كم‌كم به صورت آيين رسمي در‌آوردن، خود مي‌تواند مصرف كاغذ و توليد آن را افزايش دهد و بالطبع يا قيمت آن بالا مي‌رود و يا اين كه ابداعات جديدي در توليد و توزيع آن و استفاده بيش‌تر از منابع سلولزي جهان را باعث مي‌شود. توليد كاغذهاي نازك كه به آن اشاره شد، يك سوي اين توليدات است و بازار كاغذ را تشكيل مي‌دهد؛ سوي ديگر آن استفاده از كاغذهاي چند لايه، ضخيم و محكم است. توليد مقوا، كارتن، دكورهاي كاغذي و ساختمان‌ها و تأسيسات و حتي لوله‌هاي كاغذي، بازار توليد و مصرف آن را داغ‌تر مي‌كند. البته برخي ابداعات ممكن است به كاهش استفاده از چوب كمك كند ولي برخي ابداعات ديگر، آن را افزايش مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهد. مثلاً اخيراً كارخانه‌اي اقدام به خريد ضايعات كاغذ و كاغذهاي باطله مي‌كرد و با پودر كردن آن، از آن به عنوان وسيله‌اي براي تهيه نئوپان‌هاي جديد به نام MDF نموده است. قطر برخي از اين MDFها كه براي كابينت سازي و برخي امور نجاري استفاده مي‌شود تا 20 ميلي‌متر هم مي‌رسد كه همه از كاغذهاي خرد شده توليد مي‌شود. روزنامه‌هاي باطله علاوه بر تشكيل مواد اوليه MDFها، چوب برخي از مدادها را هم تشكيل مي‌دهند. كارخانه مداد سبز در رباط كريم، هدفش توليد مداد از كاغذهاي باطله است و اين كار با مهارت تمام صورت مي‌گيرد. پودر كاغذهاي باطله با چسب چوب مخلوط مي‌شود و در قالب‌هاي مداد ريخته و بعداً مغزي مداد در آن، جاسازي مي‌شود. اما به هر حال در همه زمان‌ها استفاده وسيع از كاغذ، براي مطبوعات مهم‌تر است. آنان از يك سو با خوانندگان بي پول روبه‌رو هستند و از سوي ديگر مطالب زيادي دارند كه بايد به اطلاع خوانندگان برسانند. برخي از روزنامه‌ها از دولت، يارانه كاغذ مي‌گيرند و برخي نيز از طريق چاپ آگهي، اين هزينه‌ها را پوشش مي‌دهند و با تمام اين تفضيلات ما مي‌بينيم خوانندگان روزنامه‌ها بيش‌تر از خريداران آن هستند! يك مجله را تمام اهالي فاميل مي‌خوانند و بعد هم در كنار خيابان كسان ديگري آن را پيدا مي‌كنند و مي‌خوانند. در روزنامه فروشي‌ها صف خوانندگان هميشه به راه است، اما تعداد كمي از آن‌ها مي‌خرند و بازار مفت خواني رواج دارد. لذا معمولاً تيتر روزنامه‌ها براي مردم مهم است نه متن نوشته‌هاي آن.

                                                                          سيد احمد حسيني ماهيني

مناقصه و مزایده

بازار سرمايه و پول، در جهان معمولاً بر‌اساس سه پايه بانك، بيمه و بورس بنا شده است؛ يعني هركس تمايل دارد مالي را كسب كند يا سرمايه‌اي را به‌دست آورد، يكي از اين راه‌ها را انتخاب كند. بانك، مجموعه‌اي از سپرده‌هاي مردم است كه برخي از آنها، سپرده‌هاي ديداري و برخي نيز سپرده‌هاي غير‌ديداري است كه مجموعاً حساب‌هاي پس‌انداز، جاري و امثال آن را تشكيل مي‌دهد. در اين بحث، يعني سپرده‌ها، علامت خاصي وجود دارد كه بانك را از ساير منابع پولي جدا مي‌كند و آن اين‌كه سپرده چه به صورت ديداري يا غير‌ديداري، تعلق به بانك ندارد؛ يعني بانك نمي‌تواند خود را مالك آن بداند و صاحب‌سپرد هر‌گاه تمايل داشته باشد، مي‌تواند تمام يا بخشي از آن را مطالبه و بدون هيچ شرطي دريافت نمايد؛ اما در بيمه اين سپرده‌ها به‌صورت زماني دچار انتقال مالكيت مي‌‌شوند؛ شخص براي يك سال حق بيمه مبلغي را مي‌پردازد؛ در ابتداي قرارداد، اگر آن را لغو كند، ممكن است تمام پول خود را دريافت كند، ولي به‌ محض گذشت مدتي از اين قرارداد، به نسبت قابليت دريافت آن كاهش مي‌يابد و در انتها، كل مبلغ به دارايي و درآمد بيمه منتقل مي‌شود. عكس قضيه بيمه، در بورس مطرح است؛ يعني مالكيت اوراق بها‌دار، سندي است كه شخص معادل سپرده خود را از صاحبان اوراق مطالبه مي‌كند و غالباً با گذشت زمان، اين مبلغ افزايش مي‌يابد؛ يعني شخص اقدام به سپرده‌گذاري مي‌كند تا افزايش دارايي داشته باشد. اما مشكلات از اينجا آغاز مي‌شود كه تعاريف دقيق مورد اتفاق همه، چه در تئوري و چه در عمل واقع نمي‌شود؛ مثلاً در تعريف ارايه شده‌ي فوق، ما شاهد يك تقسيم كار هستيم يا در واقع، حد و مرز هر كدام از آنها ترسيم شده است و معلوم است؛ اما در عمل ما مي‌بينيم كه بانك‌ها كار بيمه و بورس را انجام مي‌دهند و يا بيمه به دنبال تأسيس بانك و اخذ سپرده‌هاي ديداري است و يا در بورس، با تشكيل شركت‌هاي سرمايه‌گذاري يا بازار دست دوم و يا فرابورس، به دنبال انجام عملياتي شبيه بانك‌ها هستند! بورس همان‌گونه كه از نام آن پيدا است، مركز آزاد مبادلات اوراق بها‌دار است؛ يعني به‌جاي اين‌كه كالا را در آنجا بياورند و بفروشند، كالا يا مواد اوليه يا ساختمان در جاي خود واقع شدند و فقط برگه‌ها يا حواله‌ها جا‌بجا مي‌‌شود؛ مثلاً بزرگ‌ترين بازار بورس جهان، بازار نفت است كه ما شاهديم نفت در داخل چاه‌ها يا پالايشگاه‌ها هستند، ولي شش ماه جلو‌تر، خريداري مي‌شود و برگه آن دست به‌دست مي‌شود؛ اما اين كار ممكن است ضرر داشته باشد يا سود، و سرمايه‌گذاران هميشه به‌دنبال سود هستند و زمينه زيان يا ضرر را ندارند و لذا به دنبال راهي هستند تا سود خود را از خطر دور نگه دارند و از اين‌رو، به سراغ تشكل‌هايي مي‌روند كه ريسك را به حداقل برساند و سود مناسبي را به آنان بپردازد و اين، همان كار بانك‌ها است؛ يعني شخص به‌جاي سرمايه‌گذاري، در واقع سپرده‌گذاري مي‌كند تا سود مشخصي را به اصطلاح بازار‌هاي پولي و مالي، بدون ريسك Risk Free)) به‌دست آورند و از ضرر و زيان به‌دور باشند. شاخص ريسك (Index of Risk)، يكي از عوامل مهم تفاوت بانك و بورس، مسأله ريسك يا خطر‌پذيري است. ريسك و سود، داراي همبستگي مثبت هستند؛ يعني هر‌گاه ريسك بالا باشد، سود هم بالا است و اگر سود كم باشد، ريسك كم‌تري هم دارد. فرض كنيد شما يك ميليون ريال سرمايه داريد و مايليد آن را به كار انداخته و به‌سرعت زيادش كنيد؛ در اين صورت، سود شما بايد بالا باشد. گاهي تقاضا براي سود آن‌قدر بالا است كه با كلمه «برابر» به جاي «درصد»، از آن نام مي‌برند؛ مثلاً اگر سود مورد انتظار شما، 20 درصد باشد، طبيعي است كه بايد يك سال صبر كنيد؛ اگر هيچ اتفاقي نيافتد، دويست هزار ريال سرمايه شما افزايش يابد، ولي معمولاً هيچ‌كس اين همه صبر و انتظار ندارد؛ لذا غالباً درخواست دو برابر شدن سرمايه خود در عرض يك‌سال و يا شش ماه و يا سه ماهه هستند! و اين يعني چند برابر شدن در طول سال! اگر هر سه ماه، درخواست دوبرابر شدن داشته باشيم، در پايان سال، 16 برابر خواهد شد و حال اگر بانكي ادعا كند كه سود روز‌شمار مي‌دهد؛ معني‌اش همين است؛ فرضاً اگر سود 20 درصد باشد و هر روز بخواهيم سود آن را حساب كنيم، با نرخ 20 درصد سود روز‌شمار، بعد از 8 روز دو برابر و بعد از 10 روز، 6/2 برابر مي‌شود! حال بانك‌ها چرا دروغ مي‌گويند، معلوم نيست! زيرا سود روز‌شمار، اصلاً امكان‌پذير نيست، چون هر روز شما، يك سرمايه‌گذاري با مجموع اصل و فرع ديروز است! درخواست چنين سود‌هاي رويايي در عمل ممكن نيست و لذا مي‌بينيم همه مردم خواستار آن هستند و هيچ‌كس هم به آن دسترسي پيدا نمي‌كند؛ فقط از فضاي به‌وجود آمده، اقتصاد سالم ضربه مي‌خورد و مردم به جاي توليد و صنعت، به محاسبه و ارقام روي مي‌آورند و بعد هم وقتي به نتيجه نمي‌رسند، يا خودكشي مي‌كنند و يا ديگر‌كشي! البته بانك‌ها در توجيه اين تبليغات عجيب، سود را سالانه حساب مي‌كنند و روزانه به حساب مي‌ريزند! و اين يك كلاه‌برداري آشكار است. غير از اين بانك‌ها، يك ادعاي ديگر هم دارند كه مي‌گويند سود ما، بدون ريسك است؛ يعني سپرده‌گذاري در بانك، تغيير ماهيت داده و به سرمايه‌گذاري تبديل مي‌شود و سرمايه‌گذاري هم اخته شده و ريسك آن گرفته مي‌شود و تبديل به نزول مي‌شود. طي دو مرحله، جهش زير‌بنايي صورت مي‌گيرد و تعريف‌هاي انجام‌شده، زير سؤال مي‌رود. درست مثل اين‌كه ما قواعد بازي را خودمان تعريف و بيان كنيم، بعد هم هيچ‌كدام را قبول نكنيم. بورس، بانك و بيمه دچار اين سردرگمي بزرگ هستند و نتيجه آن هم، ورشكستگي بدون بازگشت اين سيستم است؛ زيرا سيستم بانكي تعريف نشده يا غلط تعريف شده با فريب مردم از طريق معرفي استاندار‌د‌هاي بانكي و عمل به غير‌استاندارد‌ها، داراي حجم عظيم نقدينگي كه متعلق به خودش نيست، مي‌شود و درست زماني كه اين «حباب» دچار ضربه مي‌شود، همه چيز از دست خواهد رفت. مثلاً كافي است يك روز همه سپرده‌گذاران سپرده‌هاي خود را از بانك مطالبه كنند. همه مي‌دانند چه اتفاقي مي‌افتد. اصل اوليه بانك‌داري كه پس دادن بي‌قيد و شرط سپرده‌ها است، باعث تخريب كامل بنيان سيستم بانكي مي‌شود و بانك‌ها، نه تنها قادر به پرداخت سپرده‌هاي مردم به‌صورت نقدي نخواهد بود، بلكه حتي سرمايه و ساختمان‌هاي آنها هم نمي‌تواند جواب‌گو باشد.

چرا بانك‌ها تبديل به بانك مي‌شوند؟

بيمه‌ها، نهادي هستند كه تضمين‌كننده سرمايه‌گذاري محسوب مي‌شوند؛ يعني وقتي كسي سرمايه خود را بيمه مي‌كند، مبلغي به عنوان حق بيمه پرداخت مي‌كند تا در مواقع ضرر و زيان، بيمه آن را جبران كند؛ چه‌ بسا ممكن است ضرر و زياني نباشد و چه ‌بسا، ضرر و زيان بيشتر از حق بيمه شود؛ لذا سازمان‌هاي بيمه‌اي با توجه به تجارب گذشته خود، مبلغي حق بيمه را تغيير مي‌دهند تا هم هزينه‌هاي خود را پوشش دهند و هم خسارت‌ها را پرداخت نمايند و هم سود‌آوري براي سهام‌داران خود داشته باشند؛ اما بيمه‌ها هم به مرور دچار اين سردرگمي مي‌شوند كه بايد سرمايه خود ار افزايش دهند و رساندن سود به سهام‌داران اولويت اول مي‌شود. يعني اهداف بيان‌شده براي مردم، جاي خود را به اهداف اصلي، يعني سود‌آوري مي‌دهد. مردم انتظار جبران خسارت دارند، كاركنان انتظار حقوق بالا دارند، سهام‌داران هم انتظار سود بيشتر و سازمان‌هاي بيمه‌اي به ترتيب از اهداف اول به سوم شيفت مي‌كنند. يعني ابتدا اين مردم تبليغ مي‌كنند كه سازمان بيمه‌اي هستند كه خسارت مردم را در مواقع آتش‌سوزي، حوادث، دزدي و غيره تأمين مي‌كنند؛ ولي بعداً مجبور مي‌شوند به كاركنان خود رسيدگي كنند و در نهايت، چون تصميم‌گيرندگان اصلي، سهام‌داران هستند، اهداف خود را پياده مي‌كنند. علت اين‌كه اين حركت، به صورت متناوب يا مرحله‌اي و فاز به فاز انجام مي‌شود، اين است كه در ابتدا، پول يا سرمايه‌اي وجود ندارد؛ لذا بايد با تبليغات از مردم پول گرفت. جذب نقدينگي مردم، با هر شيوه تبليغاتي، مجاز به‌شمار مي‌رود. پس از جذب نقدينگي، كاركنان تصور مي‌كنند مالك اين نقدينگي هستند؛ لذا درخواست وام، حقوق بالا و اضافه كار و يا امثال آن مي‌نمايند و شركت تهديد مي‌شود كه در صورت ندادن، ممكن است حمايت مردمي را از دست بدهد و كسي نباشد كه كار‌ها را پي‌گيري كند. پس از رسيدگي به كاركنان، صداي سهام‌داران در مي‌آيد كه سرمايه‌گذار اصلي و طراح اين بازي، آنها بوده‌اند، ولي سودشان كمتر از كاركنان است؛ لذا نقدينگي به سود تبديل و توزيع مي‌شود و نهايتاً شركت بيمه، ورشكسته شده و وبال گردن دولت مي‌گردد.

بورس‌ها چگونه ازاله مي‌شوند

ازاله و يا زايل شدن نقش اصلي يك سازمان يا نهاد، به مرور صورت مي‌گيرد؛ به‌نحوي كه تا لحظه نابودي و بحران، اين موضوع مخفي مي‌ماند و يا مخفي نگه داشته مي‌شود. به‌طور مثال، همان‌طور كه بيان شد، بورس مراكز آزاد مطالعات با پذيرش ريسك در سرمايه است؛ اما خواهيم ديد ابتدا به بانك شدن تغيير ماهيت داده و در نهايت، به شكل سازمان بيمه عمل مي‌كنند و نقش خود را كاملاً استحاله و نابود مي‌كنند؛ ظاهراً اتاق بورس مجموعه‌اي از كارگزاران بورس و يك تابلو و بعد هم پيشخوان خريد و فروش سهام است.. هركس پولي دارد، به بورس مراجعه مي‌كند و با توجه به نرخ سهام و احتمال سود‌آوري آن، سهامي را خريداري و با خود مي‌برد و منتظر سود سالانه مي‌ماند؛ اما در طول زمان، همه اينها تغيير جهت مي‌دهد. با تحليل هريك از كاركرد‌هاي فوق، مي‌توان به علت اين تغييرات پي برد: به طور طبيعي شما كه پول داريد، مايليد اين پول را سرمايه‌گذاري كنيد تا بيشتر شود، نه آنكه كم‌تر شود و يا نابود شود. از اين‌رو، مجبور به مراجعه به متخصص هستيد. متخصصين هم با اخذ دستمزد‌هاي متفاوت، راهنمايي‌هايي ارايه مي‌دهند كه ممكن است به سود‌آوري كمك كند و ممكن است نكند؛ لذا هزينه‌اي بدون درآمد براي خريدار سهام ايجاد مي‌شود. اگر حتي آموزش بيشتر ادامه يابد، باز هم تأثيري بر سودآوري نداشته و ممكن است اگر بدون آموزش هم اقدام مي‌شد، به همان نتيجه مي‌رسيد؛ زيرا كارخانه يا شركت كه به آموزش ما وابسته نيست كه چون ما آموزش ديده‌ايم، كارخانه سود بيشتري بدهد؛ چراكه سود‌آوري، فرآيند خاص خود را دارد. به‌ناچار ما تصميم مي‌گيريم در اين فرآيند دخالت كنيم؛ لذا ابتدا در هيأت مديره شركت مي‌كنيم، بعد رأي هيأت‌ مديره را تغيير مي‌دهيم و آنها را مجبور مي‌كنيم كه حداقل سود معيني را به حساب سهام‌داران بريزند و اين همان، سود بي‌خطر بانكي است؛ يعني اگر ما به‌جاي شركت در بورس، پول خود را در بانك مي‌گذاشتيم هم به همين سود مي‌رسيديم؛ زيرا سود بدون ريسك، طبيعتاً نرخ كم‌تري دارد و با نرخ سود بانك‌ها يكي مي‌شود و اگر همين حداقل سود هم تهديد شود، مجبوريم بيشتر در فرآيند‌ها دخالت كنيم و سود مورد‌نظر را بيمه كنيم! يعني كم‌كم از حالت بورس به بانك منتقل مي‌شويم و از بانك به بيمه مي‌رويم و سود خود را بيمه ‌شده مي‌خواهيم و لذا بورس را به بيمه تبديل مي‌كنيم. اين تبديلات يا تغيير در هدف، نوعي خيانت در امانت و كلاه‌برداري محسوب مي‌شود؛ اما همان‌طور كه مي‌دانيم، قانون تجارت يا قوانين عادي در اين زمينه وجود ندارد و حتي چيزي به‌عنوان غبن كه در اسلام مطرح است، به‌سادگي قابل اثبات نيست. لذا مي‌بينيم مفاسد مالي و اقتصادي در ابعاد بسيار كوچك قابل اثبات است؛ اما در ابعاد بسيار بزرگ، به‌دليل ذاتي و عرضي، قابل اثبات نيست؛ لذا كليه فاسدان مالي و اقتصادي، با گردن ‌فرازي به جرم خود ادامه مي‌دهند. ذات جرم مالي، همان نا‌مشخص بودن و يا تبديل شده است؛ مثلاً يك فرد انقلابي يا يك فرد قدرت‌مند، از اين سوابق خود براي پيشبرد مقاصد مالي استفاده مي‌كند و ميليارد‌ها دلار يا ريال به تطميع يا به زور از مردم مي‌گيرد. ضوابط عرضي هم اين است كه قدرت، خود مايه فساد است؛ يعني اگر كسي آفتابه‌دزدي كند، آفتابه او را ضميمه پرونده مي‌‌كنند، ولي يك انقلابي اگر از سوابق خود براي زر‌اندوزي استفاده كند، جز وجدان مردم؛ كسي نمي‌تواند آن را اثبات كند.

سيد احمد حسيني ماهيني

مناقصه و مزایده

امروزه توليد و توزيع مواد‌مخدر يكي از پرسود‌ترين معاملات تجاري جهان است. 8 هزار ميليارد دلار سود سال گذشته‌ي اين عمليات مرگ آور است. اين در حالي‌است كه توليد مواد افيوني در سي سال پيش در افغانستان فقط 250 هزار تن بوده و اكنون به بيش از 8000 ميليارد تن رسيده‌است و مواد افيوني گر چه در گذشته به‌عنوان دارو استفاده مي‌شد، ولي رسماً از زمان صفويه و آغاز دوره قاجاريه؛استفاده از آن در دربار رسم شد. اولين عامل مهم ترويج آن هم استعمار انگليس بود كه توانسته‌بود به‌عنوان عامل تفريح در ميان درباريان آن را ترويج نمايد. در زمان پهلوي‌ها اين رسم كاملاً جا‌افتاد و شكل مذهبي به آن داده شد. مثلاً در زمان رضاخان جارچي‌هاي ماه رمضان كه براي سحر مردم را بيدار مي‌كردند، شعارشان اين بود: وقت آب است و ترياك و در زمان پهلوي دوم، خاندان نيز علاوه بر مصرف، در توليد و توزيع آن نيز وارد‌ شدند و خواهر شاه معدوم از بزرگ‌ترين عوامل قاچاق مواد‌مخدر بود و در اروپا پرونده قاچاقچي‌گري نيز داشت. اولين مبارزه با قاچاق مواد‌مخدر در شانگهاي چين سازمان‌دهي شدو چيني‌ها عزم راسخي در مبارزه با آن داشتند. اكنون درست صد سال از اين حركت مي‌گذرد و سازمان‌هاي مبارزه با مواد‌مخدر، در واقع يكصدمين سال تأسيس خود در چين را برگزار مي‌كنند. چين در سال‌هاي 1949 مبارزات شديدي را شروع كرد، به‌طوري‌كه «مائو» رهبر چين كمونيست، ترياكي‌ها را به دريا ريخت. در ايران نيز اولين قدم با كلمه ميرزاي شيرازي در مبارزه با تنباكو برداشته شد ولي تا قبل از انقلاب اسلامي، سازماني به اين امر نبود. بعد از انقلاب اسلامي مبارزه با مواد‌مخدر رسماً و علناً آغاز شده و فتوي امام‌خميني صادر شد. البته در سال 1360 ستاد مبارزه با مواد‌مخدر در شوراي عالي انقلاب تصويب شد و در سال‌هاي بعد زير نظر رياست‌جمهوري هماهنگي‌هاي لازم صورت گرفت. در سال گذشته بنابر آمار اعلام شده، حدود 1000 هزار تن مواد‌مخدر كشف شد، ولي بقيه در داخل مصرف و يا به كشورهاي اروپايي ارسال شد. با توجه به اين آمار مي‌توان گفت، قريب به يك سوم مواد‌مخدر توليدي افغانستان از طريق ايران ترانزيت مي‌شود كه يك سوم از آن كشف و يك سوم به مصرف داخلي و يك سوم آن هم به كشورهاي ديگر ارسال مي‌شود، كه البته نرم آمار كشفيات در جهان بيش از 10 درصدنيست ولي در ايران تا 30 درصد هم افزايش داشته‌است. در طول 17000 كيلومتر مرز مشترك افغانستان و پاكستان ديوار مرزي كشيده شده و پاسگاه‌هاي مرزي تأسيس شده و تاكنون 3800 نفر شهيد و 12000 نفر جانباز در راه مبارزه با اين مواد افيوني تقديم شده‌ است و ايران به‌عنوان بزرگ‌ترين كشور مبارزه‌كننده بر عليه اين افيون مي‌باشد و غالب اين هزينه‌ها را هم به تنهايي پرداخت نموده‌است. در واقع پس از جنگ تحميلي، جنگ مواد‌مخدر بالاترين كشته و جانباز را به نيروهاي انتظامي و نظامي ايران وارد كرده‌است. علت اين خسارات، اين است كه منبع اصلي توليد مواد‌مخدر در همسايگي ايران است كه با حاميان آمريكايي خود داراي بالاترين تجهيزات و حمل و نقل هستند. وسعت بيابان‌هاي شرقي طوري راه را براي آنان باز مي‌كند كه به راحتي مي‌توانند مرزهاي شرقي تا تهران بدون شناسايي حركت كنند فقط در گلوگاه‌هاي مسير تهران است كه برخي از آن‌ها شناسايي مي‌شوند. غير از انتقال مستقيم از مرزهاي شرقي، روش ديگر قاچاقچيان، تبديل مواد‌مخدر است.آن‌ها در داخل افغانستان و پاكستان و حتي در مناطق مخفي ايران، لابراتوارهايي دارند كه مواد افيوني و ترياك را تبديل به مواد خطرناك‌تري مانند شيشه و كراك كرده و براي مصرف در اختيار جوانان ايراني قرار مي‌دهند و مقام معظم رهبري در اين زمينه گفته‌است كه مواد‌مخدر قتل‌ عام جوانان ايراني است و اين قتل ‌عام هم‌چنان ادامه دارد و ايران در تعامل است تا راه اين قتل‌عام را ببندد. براساس اعلام دادستان كل كشور آمار 80% زندانيان مربوط به قاچاقچيان موادمخدر است و رسانه‌هاي بيگانه بدون اشاره به اين مسأله، آمار زندانيان ايران را مبالغه‌آميز بيان مي‌كنند. آن‌ها از يك‌سو شعار مبارزه با مواد‌مخدر مي‌دهند و از سوي ديگر از دستگيري و اعدام قاچاقچيان انتقاد مي‌كنند. لذا مي‌بينيم مبارزه با قاچاق مواد‌مخدر داراي پيچيدگي‌هاي زيادي است. اخيراً وزير مبارزه با موادمخدر پاكستان در ديدار همتاي ايراني خود پيشنهاد تشكيل آكادمي را داده ‌است كه به‌نظر مي‌رسد مناسب‌ترين راه است. زيرا مواد‌مخدر اكنون دل‌مشغولي بيش از نيمي از مردم جهان است. بخش اعظم را معتادان جهان تشكيل مي‌دهند، ولي مخالفان نيز دراين مسأله درگير هستند و بايد اطلاعات خود را منظم و قابل پي‌گيري نمايند؛ لذا تأسيس اين آكادمي مي‌تواند رشته‌هاي مختلف جنايي، رواني، عملياتي و عقيدتي را پي‌گيري كنند، زيرا كاهش مصرف و تقاضا لازمه آموزش‌هايي متخصصانه است. اگر اين آموزش‌ها درست و حساب شده نباشد، ممكن‌است خود دليلي براي گرايش بيش‌تر مردم به موادمخدر باشد، زيرا وسوسه استفاده از ‌آن حتي سردمداران مبارزه با مواد‌مخدر را هم تهديد مي‌كند. بحران، باعث تحرك اقتصادي است البته اين بحران‌ها نه‌تنها باعث تسلط آمريكا بر منابع نفتي عراق و يا مواد مخدر افغانستان شد، بلكه در كنار آن با تهديد امنيت اعراب، فروش سلاح به رونق خود رسيد و مردم عادي هم از يك مصرف‌كننده بالقوه، به مصرف‌كننده بالفعل تبديل شد و اين مسأله بسيار مهمي است، زيرا مردم در حالت عادي مصرف‌كننده خوبي نيستند مثلاً ما تا تحريك نشويم غذاهاي خوشمزه نمي‌خوريم و يا تا چشم و هم‌چشمي نباشد، نسبت به خريد لوازم لوكس اقدام نمي‌كنيم. در حالت عادي روش تحريك مصرف يا ايجاد تحرك در مصرف‌كننده، روش‌هاي رواني است، يا در واقع جنگ رواني نرم است، اما وقتي اين روش نتيجه نداد، طبيعتاً جنگ رواني واقعي بايد اتفاق بيافتد و بحران‌ها، درواقع يك جنگ رواني وسيع براي تحريك مصرف و تحرك‌ بخشيدن به مصرف‌كنندگان است. در اثر بحران، هر طبقه‌اي از مردم به دلايل گوناگون دچار افزايش مي‌شوند و بازار براي كالاهاي مصرف نشده يا به اصطلاح بنجل باز مي‌شود. مثلاً سلاح‌هاي قديمي يا نسل گذشته در اين‌گونه موارد به دولت‌ها يا افراد طرفين بحران به خوبي فروخته مي‌شود. كالاهاي از مد افتاده و يا تاريخ مصرف گذشته نيز به ملت‌ها فروخته مي‌شود. مردم در اثر جنگ رواني همه كالاهاي مصرفي خود را يك‌جا خريداري و انبار مي‌كنند و در اثر افزايش گردش كالا و نقدينگي، جامعه به فرايند مصرف بيشتر روي مي‌آورد و البته توليدكنندگان بحران، در اين قسمت يا بحران زده‌ها يكسان هستند، ولي يك عامل پيشتاز در سازندگان بحران اين است كه «توليد» را متوقف مي‌كند، يعني سعي مي‌كند از افزايش مصرف نيز سهم خود را بيشتر كند. لذا در اين‌گونه جنگ‌ها و بحران‌ها، مراكز توليدي مورد هدف قرار‌مي‌گيرد و حتي كالاهاي خريداري شده قبلي نيز صدمه زده مي‌شود تا سودي متوجه بحران زده‌ها نشود. پس هر كس پيش‌دستي در بحران‌سازي كند، برنده ميدان است. اما در نهايت اين پيش‌دستي نيز جبران مي‌شود يعني كشور‌هاي بحران‌زده نيز به روش‌هاي مقاومت منفي سعي مي‌كنند اين پيروزي رقيب را از او بگيرند و با مبحث خودكفايي، آن‌را براي خود نگه‌دارند. بحران‌سازها در آسيا اغلب بحران‌ها در قاره كهن آسيا مخصوصاً در خاورميانه صورت مي‌گيرد. از اين‌جهت كه بررسي دامنه بحران‌ها در سراسر جهان نشان‌مي‌دهد، حداكثر جنگ‌ها و بحران‌ها در سراسر جهان، كوتاه و بريده بريده است. مثلاً در اروپا در يك مقطع، جنگ‌جهاني صورت مي‌گيرد و يا در چين، يا در ژاپن و معمولاً تمام مي‌شود. اما در خاورميانه شايد از ابتداي تاريخ يك جريان دائمي است و مسايل و مشكلات حل‌نشده فراوان است. در چين يك ميلياردي، 1949 انقلاب در يك دوره كوتاه تمام مي‌شود. اما در خاورميانه هنوز بحث و بحران فلسطين از سپيده‌دم تاريخ وجود داشته ‌است و لذا در آسيا همه‌چيز فرق مي‌كند. مترها، سانتي‌متر‌ها و ميليمتر‌ها در اين‌جا تبديل به وجب و زرع و گز مي‌شود. برخلاف كشورهاي حاشيه‌اي و قاره‌هاي حاشيه‌اي، كه حوادثي در آن اتفاق نمي‌افتد و زندگي يكنواخت است، در آسياي مركزي و خاورميانه تغيير وجهه اصلي زندگي است. اگر مردم در اين منطقه خودشان هم بخواهند نمي‌توانند آرام باشند، چرا‌كه آسيا مانند پلي بين شرق و غرب و جنوب و شمال است و هركس، هركجا مي‌خواهد‌برود، بايد پايي بر اين پل بگذارد. لذا جغرافياي آسيا مخصوصاً خاورميانه، همانند تاريخ آن است، يعني هر نقطه آسيا، تاريخي از آن‌را حكايت مي‌كند، حمله اروپاييان و تعامل با آنان را در غرب آسيا، تركيه، سوريه و شامات مي‌توان‌يافت؛ آفريقا از مصر، اردن، عربستان در داخل آسيا مي‌شوند و نقش خود را ايفا مي‌كنند، آمريكا، كانادا، استراليا از سوي چين، كره، ژاپن، فرهنگ خود را در آسيا گسترش مي‌دهند. در خود آسيا هم، شرق، چين و ژاپن در هيأت مغول‌ها و بعداً به سرزمين تركستان و تركمنستان و افغانستان، هندوستان در پاكستان و در سيستان و بلوچستان و روس‌ها در شمال و آذربايجان، باكو، قفقاز و در جنوب اعراب، در خوزستان، هر يك قوميت، تاريخ و شناسنامه ويژه خود را دارد كه در زبان، اقتصاد، فرهنگ و سياست براي خود محدوده اي تعيين‌كرده و از آْن دفاع مي‌كنند. بحران متمركز تمركز بحران جهاني در آسيا و تمركز آن در ايران و فشرده شدن آن در شهر تهران يك روند قابل قبول است. يعني مي‌توان گفت تهران خلاصه جهان است و جهاني خلاصه شده در تهران است. مركز سياست، اخبار، اقتصاد در تمامي جهان يك نقطه يا يك سر خط به سوي تهران دارد. تهران هم خلاصه مي شود در چند خيابان مهم، در آن‌جا كه سفارت آمريكا، روسيه، آلمان، تركيه وجود دارد و يا در آن‌جا‌كه هواداران اروپا و آمريكا، چين و عربستان در كنار هم زندگي مي‌كنند. مي‌توان گفت شايد از نظر فيزيكي مركزيت بحران در چهارراه استانبول باشد، ولي بنا به تعريف دكتر شريعتي، امروزه دموكراسي، دست‌ها را از روي سر مردم برداشته ولي توي سر آن ها كرده است. يعني امروز ديگر به سفارت پناهنده ‌شدن و پلوي انگليس را خوردن علني نيست، بلكه جاي آن‌ها به دانشگاه‌ها رفته و استادان دانشگاه‌ها و كساني‌كه مداركي از اين دانشگاه‌ها گرفته اند، طيف وسيع هواداران را ايجاد كرده‌اند و تقريباً مي‌توان گفت وابستگان فرهنگي، وظيفه سفيران كشورها را انجام مي‌دهند. از آن‌طرف نيز تمركز صورت گرفته است؛ ابتدا اروپا در مقابل تهران بود، مدتي استراليا، كانادا و حتي كشورهايي چون عربستان و غيره، اما همه، اكنون در زير پرچم آمريكا متحد شدند و آمريكا نيز با وسعت زياد خود، نيويورك را انتخاب كرد. در نيويورك هم كاخ‌سفيد و كنگره، مركزيت اين بحران را به‌دست‌ گرفت. در واقع امروز، در دانشگاه تهران يا اگر بگوييم در حوزه مديريت نظام يك ستاد بحران تشكيل‌شده و در كنگره آمريكا و كاخ ‌سفيد هم يك ستاد در نقطه مقابل است. از اين‌جهت هيچ‌گاه طرفين بحران‌ساز و بحران‌ستيز از پاي نخواهند نشست تا اين‌كه بحران‌سازان كاملاً از بين بروند و مركزيت به يك نقطه، آن‌هم در آسيا و تهران منتقل شود و همه جهان مديريت واحد را در تهران بپذيرند. كمك تهران به شهداي بحران و مجروحين و آسيب‌ديدگان مي‌تواند هزينه مشاركت مردمي را كاهش دهد و از آن‌سوي نيز آشوب‌گران مي‌توانند با دريافت‌هاي ميلياردي هزينه‌هاي خود را پوشش دهند. تصويب 400 ميليون دلار سناي امريكا به همين دليل است، يعني ايجاد اشتغال جديد و توزيع درآمد در بين مردم ايران و آن بخشي‌كه به بحران‌سازي كمك كرده‌اند. مديريت بحران هدايت بحران همانند ايجاد بحران، داراي قواعد و مناسبات خود است. بحران‌ساز داراي قدرت اقتصادي زيادي است كه او را قادر به ادامه بحران سازي مي‌كند و مديريت بحران به ضرر بحران‌ستيزان خواهد بود در صورتي‌كه منابع مالي كمتري داشته‌باشد چه دراين صورت ممكن است آسيب‌پذير باشد، لذا آماده ‌باش نيروها و تجهيز آن‌ها و خريد وسائل مورد نياز و تأمين نيازهاي مالي بحران‌ستيزان، نقش مهمي در مديرت بحران دارد. در واقع اگر بتوان حدس‌ زد كه انتهاي توانايي مالي هر يك از طرفين بحران در كجا قرار ‌دارد، مي‌توان با مقايسه آن‌ها، انتهاي بحران را حدس زد. مثلاً اگر بحران‌ساز، A ريال و بحران ستيز Bريال، داشته باشد، طبيعي است كه اگر B‹ A بحران ادامه مي يابد وممكن است به سقوط بحران‌ستيز بيانجامد و اگرB › A باشد، بحران‌ستيز پيروز ميدان خواهد‌بود. تنها در صورتي‌كه A = B باشد، عوامل ديگر در اين خصوص دخالت مي‌كنند، مثلاً ممكن است عوامل رواني، حوادث و امثال آن‌هم مؤثر واقع شود و اگر همه شرايط مساوي باشد، بحران همچنان ادامه خواهد‌ يافت. ادامه بحران، دو حالت دارد: يا يكنواخت است يا متناوب، يعني يا اين‌كه درگيري هر روز ادامه خواهد ‌داشت، مانند مبارزه ببرهاي تاميل در سريلانكا و يا اين‌كه گاهي يك‌طرف حاكم و گاهي محكوم است، مانند آمريكا كه گاهي حزب دموكرات و گاهي حزب جمهوري‌خواه حاكم مي‌شوند. در انتخابات تهران، به‌طور مشخص ما شاهد صف‌بندي طويل جهاني در دو طرف هستيم؛ اوباما رئيس‌جمهور آمريكا، آنگلا مركر صدر اعظم آلمان، چنان صحبت مي‌كنند كه گويي در داخل شهر تهران هستند و از اين طرف هم هوگو چاوز، سيد حسن نصرا... بسيار روشن سخن مي گويند، طوري‌كه نقل عبارات آن‌ها هيچ تفاوتي با مسؤولان ايراني ندارد. بطور خلاصه دراين بحران بوركرات‌ها، تكنوكرات‌ها و در يك اصطلاح كامل، يقه‌سفيدها در يك‌طرف هستند، توده‌هاي ميليوني دهقاني و روستايي در طرف ديگر. آراي كساني‌كه به ماهواره‌ها و رسانه‌هاي خارجي بيش‌تر دسترسي دارند، همه در يك صف و كساني‌كه به تنها رسانه ملي، دل‌بسته‌اند در طرف ديگر است و در ادامه اين تحليل با توجه به بحران مالي غرب و ورشكستگي‌هاي شركت‌هاي آنان مي‌توان گفت، تصويب 400 ميليون دلار، فقط جنبه نمايشي دارد و اين مجوزي است تا كاركنان كاخ‌سفيد و سناي آمريكا به‌نام كمك به ايرانيان، خودشان آن‌را هزينه كنند و اين به معني آن‌است كه بودجه بحران‌سازان، كوتاه و لذا بحران، پايان ‌يافته تلقي مي‌شود. سيد احمد حسيني ماهيني

به گزارش خبرنگار ماهین نیوز ، كميته امداد امام خميني (ره) استان مازندران با همكاري سازمان قهرمانان ملي ورزش ايران، اقدام به برگزاري بازي دوستانه بين ستارگان فوتبال استان از يك‌سو و تيم نساجي قائم‌شهر از سوي ديگر نمود كه عوايد اين مسابقات به نفع ايتام استان خواهد بود.

 بازيكنان ليگ برتر استان مازندران، نه تنها در اين مسابقات دستمزدي نمي‌گيرند بلكه در مراسم گلريزان نيز شركت كرده و مبالغي را به يتيمان اهدا خواهند كرد، كه هر كدام مبالغي بر بيست ميليون ريال پيشنهاد داده‌اند كه آمادگي دارند.

سرانه كمك به ايتام، ماهانه دويست هزار ريال است و هر‌كس مي‌تواند با پرداخت اين مبلغ سرپرستي يكي از ايتام را تحت پوشش قرار دهد. علاوه بر آن بين دو نيمه بازي، استادان دوميداني، مراسمي نمادين خواهند داشت و آقاي مهدي حب درويش، كه قهرمان رو پايي زدن و كنترل توپ ايران است، به نمايش خواهد پرداخت. ايشان توانسته ركورد جهاني را كه 5/4 ساعت روي پا زدن است را به 10 ساعت بهبود ببخشد و از اهالي شهريار تهران است و تاكنون فاصله بين قم و جمكران و ميدان انقلاب تا آزادي تهران را روي پا زده است. وي قادر است با توپ‌هاي كوچك و حتي با ساچمه نيز ساعت‌ها روي پايي بزند و حاضر است در صورت حمايت مالي، نام خود را در كتاب گينس ثبت نمايد.

اما مسئله دوم اين است كه بدن هر انسان ظرفيت خاصي دارد كه محدود و معين است؛ مثلاً معده انسان توانايي هضم يك استخر آب را دارد و يا براي هضم 1000 تن گوشت گوسفند در طول 60 سال برنامه ريزي شده است. درست مانند قطعات يك ماشين كه عمر مفيد دارند. فرضاً لاستيك ماشين براي 6 ماه است و يا موتور آن براي 5 سال؛ لذا اگر كسي از لاستيك 6 ماهه كار زيادي بكشد، معني‌اش اين است كه ممكن است 3 ماهه يا 2 ماهه، لاستيك از بين برود. بدن انسان نيز همين است. ما به‌راحتي مي‌بينيم مثلاً ورزش‌كاران، بيش از 30 سال عمر مفيد ندارند، زيرا همه توان و قدرت خود را در حداكثر ظرفيت به‌كار مي‌گيرند؛ لذا بعد از 40 سالگي از يك كودك هم ضعيف‌تر مي‌شوند و يا بيماري‌هاي گوناگون معده‌اي، سرطان و غيره مي‌گيرند.

در روايات اسلامي هم هست كه وقتي كسي در حال مرگ است، فرشته‌اي بر او ظاهر مي‌شود و مي‌گويد: من تمام دنيا را گشتم، قطره آبي كه قسمت تو باشد و تو آن را نخورده باشي پيدا نكردم و به همين سياق است كه معمولاً فرد محتضر، در حال تشنگي از دنيا مي‌رود، يا مثلاً كسي‌كه در كودكي، قند زياد خورده و شيريني‌جات بيش‌تري مصرف كرده، در بزرگي يا نوجواني دچار ديابت مي‌شود و از خوردن قند و شيريني‌جات منع مي شود.

به هر‌حال دوپينگ، نيروي بدني بيش‌تري را مي‌طلبد و شخص مجبور است انرژي بيش‌تري را جذب كند تا بتواند به موقع نيروي فوق‌العاده خود را به‌كار گيرد و همين امر باعث مي‌شود بدن او مانند بادكنك كه بسيار بيش از ظرفيت باد شود يا ناگهان بتركد و يا اگر رعايت شود مدتي در ركود باقي بماند و بعد از مدت قهرماني، نيز دچار افسردگي مي‌شود.

همان‌طور كه استفاده از مواد‌مخدر و مشروبات، حرام است، استفاده از دوپينگ نيز ناشايست است، زيرا اساس ورزش ايران بر پهلواني است در‌حالي كه ورزش غربي براساس قهرماني به هر قيمت است و در ورزش غرب براي نابودي حريف نقشه كشيده مي‌شود، در‌حالي كه در ورزش شرقي براي دوستي، هم‌زيستي و همكاري بيش‌تر بعد از ورزش است. در ورزش ايران برد و باخت معني ندارد، مهم در كنار هم بودن است و شاد زيستن؛ در‌حالي كه در ورزش غربي باختن به معني مردن و از دور خارج شدن است. در ايران هم ما مي‌بينيم كه ضرب‌المثل است كه مي‌گويند: باختن گريه ندارد! يا مي‌گويند بازي اشكنك دارد، سر شكستنك دارد

دزدي دريايي، به‌عنوان يك شغل سودآور

دزدي به‌طور عام دو حالت دارد؛ برخي آن را بد مي‌دانند و برخي نيز آن‌را خوب مي‌دانند! شايد تعجب‌ آور باشد ولي هم اكنون گروه‌هاي زيادي در جهان هستند كه افتخار مي‌كنند، گروه خود را دزدان دريايي بنامند و با اين‌كه تاكنون حتي كشتي و يا دريا نديده‌اند، پرچم آنان را به‌عنوان پرچم خود حساب مي‌كنند.

در زبان محاوره خودمان هم هست؛ عده‌اي دزدي مي‌كنند ولي نام آن‌را تك زدن! و يا زرنگي مي‌گذارند. دزد اگر از دزد بزند، شاه‌ دزد است! و براي گرفتن لقب شاه دزد، چه تمرين‌ها و بازي‌ها و حركات سنگين و سبكي را دنبال نكردند! اين سرقت يا دزدي از نظر ماهيت و شكل كار، شبيه كارهاي خوب هستند و لذا تشخيص كار بد و خوب، بسيار مشكل است و هر چه به ما نزديك‌تر باشد، مشكل‌تر؛ به همين دليل از نظر اخلاقي، در روايات داريم: هر چه را براي خود نمي‌پسندي براي ديگران هم نپسند و معيار، خود انسان است. اگر كسي بيايد لباس شما را بدون اجازه و اطلاع شما بردارد و ببرد، آيا شما خوشحال مي‌شويد؟ با توجه به اين مقايسه‌ها معلوم میشود كه معيار خوبي و بدي، خود انسان است. حتي داريم: اگر مي‌خواهيد بدانيد خداوند چقدر شما را دوست دارد، ببينيد شما چقدر خدا را دوست داريد و يا اگر مي‌خواهيد ببينيد كه براي خدا چقدر اهميت داريد، ببينيد که خداوند چقدر براي شما اهميت دارد و اين دو سر بودن دوستي، حتي در ادبيات، جاي خود را باز كرده است كه شاعر مي‌گويد: مهرباني هر دو سر بي ، و در ضرب‌المثل‌ها ذكر شده است كه مي‌گويند: دوست داشتن يك‌طرفه كافي نيست. مانند اين است كه ما در تابستان علاقه شديدي به هندوانه پيدا مي‌كنيم ولي اين علاقه يك‌طرفه است؛ زيرا هندوانه علاقه‌اي به ما ندارد؛ پس بنابراين دزدي و سرقت براساس عقل بشري، يك امر ناپسند است، يعني هركس كوچك‌ترين انديشه‌اي پيدا كند، چون مي‌بيند حاصل زحماتش را كس ديگري ببرد، ناراحت مي‌شود و لذا آن را نمي‌پسندد و البته كساني هستند كه خود را معيار، قبول مي‌كنند ولي راجع به آن انديشه نمي‌كنند، مثلاً سعدي مي‌گويد: ببري مال مسلمان و چون مالت ببرند، بانگ و فرياد بر‌آري كه مسلماني نيست! يعني تا موقعي كه ما دزدي مي‌كنيم و از دست‌مزد و حاصل ديگران استفاده مي‌كنيم، متوجه قبح و زشتي اين مسئله نمي‌شويم. تا اين‌كه بدل اين كار به خود ما زده شود؛ مثلاً پسران، نسبت به پدر يا دختران نسبت به مادر اين احساس را دارند، يعني تا موقعي كه خودشان پدر و مادر نشدند، معمولاً هر كاري كه پدر و مادر انجام مي‌دهد، آن را كافي نمي‌دانند.

با اين‌كه پدر ماهيتاً همه زحمت‌هاي خود را براي خانواده مي‌گذارد، اما معمولاً از آن‌ها قدرداني نمي‌شود و يا مادر در خانه و يا بيرون خانه زحمت مي‌كشد ولي كودكان و فرزندان آن را كافي نمي‌دانند. اما همين فرزند كوچك وقتي بزرگ مي‌شود و خودش صاحب فرزند مي‌شود، تازه مي‌فهمد كه چقدر ناسپاس بوده‌ است ولي ديگر كاري از آن‌ها بر نمي‌آيد، زيرا چه بسا پدر و مادر در قيد حيات نباشند. در مورد برادري و امثال آن‌هم، همين طور است. در حقوق اساسي، حقوق شهروندي، حقوق خانواده و همه حقوق انساني، بحث‌ها و جدل‌هاي زيادي صورت مي‌گيرد كه همگي اين مفاهيم را القا مي‌كنند، ولي درك آن بسيار مشكل و سخت است.

لذا مي‌بينيم بحث حقوقي، بسيار سنگين و دچار آفت است. حقوقدانان شايد بدترين انسان‌ها نسبت به حقوق باشند، زيرا به خوبي به حقوق آگاه هستند و هميشه در مرز حركت مي‌كنند و شايد بيش‌تر مواقع در آن‌سوي مرز هم حركت مي‌كنند و با توجه به تبحري كه دارند و تخصص آن‌ها در بحث حقوق بسيار بالاست، كسي نمي‌تواند بر عليه آنان اقامه دعوا و يا شكايتي بكند و شايد بهترين سخن اين باشد كه تمام مجرمين جهان به اتكاي حقوقدانان به جرم خود ادامه مي‌دهند.

در ايتاليا مافياي قدرت و ثروت از آن جهت قوي و محكم است كه تمام حقوقدانان ورزيده را در اختيار دارد و لذا رئيس سازمان، در خيابان‌ها رفت و آمد مي‌كند ولي كسي جرأت شكايت از او را ندارد و اگر شكايت هم بكند، كسي به داد او نمي‌رسد. در كشورهاي دولت سالار، اين عمل توسط مأموران دولتي صورت مي‌گيرد. يعني سرقت و دزدي توسط مأموران دولت صورت مي‌گيرد و چون كسي نمي‌تواند بر عليه آنان اقامه دعوا نمايد، از كشاندن پاي آن‌ها به محاكم خبري نيست. البته به صورت نرم، برخي مواقع به‌عنوان مفاسد اقتصادي، مسائلي مطرح مي‌شود ولي خيلي زود فراموش مي‌شود.

لهاذا، براي كشاندن و يا رسيدن به مجازات قانوني راه بسيار طولاني، بايد طي شود. ابتدا قدرت، سپس انديشه را بايد در اختيار گرفت؛ زيرا اگر قدرت در دست كسي نباشد، كسي به انديشه و گفتار توجهي نمي‌كند.

حتي انبياء الهي هم مي‌خواستند حرف بزنند، ابتدا بايد قدرت خود يا خدا را نشان مي‌دادند. ما مي‌بينيم كه عيسي مسيح، كور را شفا مي‌دهد يا گنگ را گويا مي‌كند و بلافاصله مي‌گويد: اين قدرت خداست كه به‌ دست من انجام مي‌گيرد و اين قدرت خدا كه به صورت معجزه جلوه گر مي‌شود، مردم را مات و مبهوت كرده و آنان را آماده پذيرش نصايح خداوند و يا فرستاده ايشان مي‌كند. قدرت هم در ابتدا و هم درانتها براي نشان دادن خوبي و بدي لازم است، زيرا اگر در ابتدا باشد، در طول عملكرد دچار فراموشي مي‌شود. مثلاً معجزات پيامبران هم فراموش شدند، اكنون هيچ دليلي براي معجزات انبياء وجود ندارد، همه آن‌ها حرف و حديث و داستان است و فقط يك معجزه هنوز وجود دارد كه بوسيله آن معجزات ديگر اثبات مي‌شود و آن قرآن‌ مجيد است؛ اما اگر همين قرآن مجيد بدون قدرت انتهايي رها شود، كسي به آن عمل نمي‌كند و گوش نمي‌دهد كه اين قدرت نهايي، قرآن ناطق يا قرآن گويا هم‌چون اميرالمؤمنين یا امام زمان عج  است.

در مبارزه قدرت‌ها هم، قدرت برتر آخرين حرف را مي‌زند، يعني قدرت‌هاي كوچك، مقهور قدرتهاي بزرگ مي‌شوند. حال اگر قدرت در دست دزدان دريايي باشد، آن‌ها تبديل به قهرمان زرنگ و باهوش مي‌شوند كه با ترفندهاي خود مي‌توانند بزرگ‌ترين كشتي‌هاي تجاري را نيز براي خود بردارند.

سابقه اين دزدي دريايي، شايد به واپسين دم و يا سپيده‌ دم تاريخ برگردد. روزي كه كشتي اختراع شد، دزدي دريايي هم اختراع شد و ساده بودن اين دزدي از آن جهت است كه دزدي در محلي صورت مي‌گيرد كه هيچ‌كس نيست، حامي وجود ندارد. لذا با يك محاسبه كوتاه اگر قدرت دزدان دريايي بيش‌تر از كاركنان كشتي باشد، پيروز ميدان همان دزدان دريايي هستند. اولين خبرهاهم  از مبارزه بادزدان دریایی راهم از زمان هخامنشيان مي‌شنويم. در آن زمان در همين درياهاي امروزه، دزدان دريايي وجود داشتند و ايران قوي‌ترين سيستم دريايي را داشت. بيش‌تر تجارت ايرانيان با كشتي بود و همه آن‌ها به راحتي نقل و انتقال مي‌كردند. اما بعداً اين كشتي سازي به كشورهاي ديگر نيز آموزش داده شد. امروزه بريتانيا به دليل اين‌كه يك كشور كاملاً محاصره شده در آب است، بيش‌ترين نيروي دريايي را دارد و آمريكا به دليل دوري از ديگر قاره‌ها، بيش‌ترين هواپيماها و ناوها را براي خود دارد و اين همه امكانات خوب سازمان‌دهي شده‌اند، اما در اثر مرور زمان بي‌ كاري بر آنان مستولي مي‌شود و براي اين كه بيكار نباشند، دست به كارهاي ناصواب كه همان دزدي دريايي باشد مي‌زنند. حضور ناوهاي آمريكايي در خليج فارس يا ديگر آب‌هاي جهان، چيزي جز اين مفهوم ندارد كه اين كشتي‌ها به حد اشباع توليد شدند و اكنون نياز به بازار‌كار و بازار‌فروش دارند و راه فروش آن‌ها هم حضور در جاهايي است كه قانوناً لزومي به حضور آن‌ها نيست.

سومالي مركز دزدان دريايي

دزدان دريايي فقط افسانه نيستند يا بحث و منطق و جدل نبودند، بلكه يك واقعيت است. اكنون دزدان دريايي داراي كشور هستند. تجهيزات ماهواره اي، سلاح، مهمات، لشكر و ارتش جداگانه‌اي دارند.

در طي عملياتي كه چندين بار انجام داده اند، حتي ايدئولوژي خود را معرفي كرده‌اند. آن‌ها مي‌گويند: ما كشتي‌هاي مهم تجاري را سرقت مي‌كنيم و مقصود ما اين است كه ثروت آنان را بگيريم و بين فقرا تقسيم كنيم. در واقع آنان به كشتي‌هاي كوچك، صيادي و تجاري كاري ندارند، زيرا برايشان صرف نمي‌كند. از نظر عقلي هم پشتوانه ندارد كه آن‌ها بخواهند تمام نيروي خود را صرف يك كشتي كوچك بكنند كه هزينه زياد داشته ولي درآمدي نداشته باشد. لذا براساس گزارش شركت ملي نفت‌كش ايران، آن‌ها به دنبال كشتي‌هاي بزرگ و ثروتمند هستند و آن‌قدر تجهيزات دارند كه مي‌توانند اين كشتي‌ها را در ميان اقيانوس، به دام بياندازند، به‌طوري كه هيچ نيروي امدادي و كمكي وجود نداشته باشد. آن‌ها پس از دستگيري ملوانان، كشتي را به سومالي هدايت كرده و در آن‌جا آن را تخليه مي‌كنند. اگر صاحبان كشتي قول‌هاي مالي يا اقتصادي بدهند، در قبال دريافت مبالغ كلان، كشتي را تحويل مي‌دهند و الاّ كشتي‌ها نابود مي‌شوند. تاكنون هم هيچ ارتش يا نيروي نظامي نتوانسته اين دزدان را دستگير يا با آنان مبارزه كند. علت اين‌كه سومالي نيز نمي‌تواند يك حكومت واحد و متمركز داشته باشد، همين است و نيروي دزدان دريايي به قدري قوي است كه دولت مركزي هم قادر به مقابله با آنان نيست. براساس گزارش ملوانان ايراني يكي از اين كشتي‌ها، آنها ابتدا كشتي را محاصره و اخطار مي‌دهند، اگر تسليم نشوند تيراندازي مي‌كنند و گارد حفاظت از كشتي، قدرت مقابله با آنان را ندارد و بعد كشتي را به سواحل سومالي هدايت مي‌كنند و در آن‌جا درخواست جريمه مي‌كنند و اگر پرداخت نشود، كشتي را مصادره مي‌نمايند.

اولين حضور نظامي ايران

در سي سال گذشته، ايران از حضور نظامي در خارج از خاك خود امتناع مي‌كرد و اين به دليل آن بود كه عده‌اي با نظريه امام خميني (ره) براي صدور انقلاب اسلامي مخالف بودند و هر نوع حضور ايران را صدور انقلاب اسلامي مي‌دانستند و اين حرف آنان باعث شده بود حتي در خليج فارس علي‌رغم حضور ناوهاي آمريكايي، ناوهاي ايراني فقط در حد مرزهاي داخلي ايران حضور داشته باشند، اما دزدي دريايي نشان داد كه حضور نظامي ايران در خارج از مرزها هم لازم است، زيرا دزدان دريايي آن‌قدر قدرتمند هستند كه بزرگ‌ترين ناوها و كشتي‌هاي تجاري را هم به سادگي مصادره مي‌كنند. وزير امور خارجه ايران در جلسه مشتركي با علي عبداله صالح رئيس جمهور يمن، اين موضوع را قطعي كردند و ايران اجازه يافت تا در نزديكي مرزهاي آبي و بين‌المللي سومالي، ناوهاي نظامي خود را از طريق نيروي دريايي جمهوري اسلامي ايران مستقر سازد تا در صورت نياز به كمك كاروان و يا كشتي‌هاي تجاري ايران بشتابد. البته اين‌ها همه تهميدات اوليه است چرا كه دزدان دريايي، حتي قادر هستند با ناوهاي نظامي نيز مبارزه كنند و آن‌ها مي‌توانند حتي مانع از ارسال علائم هشداردهنده كشتي‌ها شوند و پس از گرفتن كشتي يا دزديدن آن تا موقعي كه خودشان صلاح بدانند، آن را اعلام نمي‌كنند. در واقع كشتي ايران هيچ راهي براي اطلاع دادن وضعيت خود ندارد و ناوهاي نظامي هم، قدرت مانور در آن وسعت زياد آب‌هاي اقيانوس را ندارند و مي‌توان گفت اگر حتي از برنامه و مسير كشتي‌ها حدس زده شود، حداقل 24 ساعت در بي‌خبري باقي مي‌مانند و در اين مدت دزدان دريايي به اهداف خود دست پيدا مي‌كنند. گذشته از آن كه دزدان دريايي در اسرائيل دوره مي‌بينند و سلاح‌ها و تجهيزات خود را از اسرائيل مي‌خرند و بسياري از كشتي‌ها و يا اموال آن را هم به اسرائيل مي‌دهند. در واقع شغل شريف دزدي دريايي، فقط در سومالي نيست، بلكه در هر‌جا حضور فعال دارد.   

سابقه ايرانيان در مبارزه با دزدي دريايي

ايرانيان از گذشته پيرو راستين انبياء الهي بودند؛ چه قبل از اسلام كه پيرو گفتار نیک ، كردار نيك و پندار نيك بودند و چه بعد از اسلام كه بهترين آن يعني تشيع را انتخاب كردند و خاك پي حيدر شدند. فتوت و جوانمردي را به جهانيان آموختند و راستي و درستي را پيشه كردند و اكنون نيز تنها جمعیتي كه در دنيا مي‌تواند به راستي، كوس رسوايي دزدان را به صدا در‌آورد، فقط ايران است. گرچه ممكن است برخي نا بخردي‌ها تفسير را معكوس جلوه دهد، اما كساني كه در اقتصاد بين‌المللي مطالعه مي‌كنند، مي‌دانند كه تنها درآمد سالم در ايران است. فقط كافي است بدانيم درآمد جهاني از توزيع مواد‌مخدر8000 ميليارد دلار، فقط در سال گذشته بوده است، در حالي كه در ايران 3800 شهيد نيروي انتظامي و 12000 جانباز براي مبارزه با اين مواد افيوني داشته است. اما چه رسد به اين مردم سفله كه سنگ را بسته و سگ را رها كرده‌اند. رسانه‌ها در دست آن‌هاست و هر چه مي‌خواهند مي‌گويند، در حالي كه سه كشور بلژيك، نروژ و هلند، كه مركز توليد اصلي كراك و شيشه هستند، ادعا مي‌كنند كه مواد‌‌مخدر از ايران براي آن‌ها مي‌رود! و اگر خوب مطالعه شود، اين همه كساني كه بر درب سفارت‌خانه‌هاي اروپايي ايستاده‌اند، عاشق چشم و ابروي اروپاييان  که نیستند، بلكه وارد كردن یک كيلو شيشه از اروپا به ايران، 60 ميليون تومان براي ‌آن‌ها سودآوري دارد و اين دزدان دريايي كه آثار باستاني نيز تأييد مي‌كند كه آدم خوار هم بوده‌اند، در رسانه‌هايشان با پوشيدن لباس تميز و روي شسته، همه چيز را فراموش مي‌كنند. وايكينگ‌هاي ديروز و ينگي دنيايیهای  امروز كه ممري جز دزدي نداشتند و درياها را به وحشت انداخته بودند، الان دم از حقوق بشر مي‌زنند.

اما ايرانيان به اين ياوه و ياوه سرايان هميشه بي توجه بودند و راستي و درستي را پيشه كردند. از زمان هخامنشيان، دريا‌سالاران ايراني پاك‌ترين افراد بودند، در حالي كه در تمامي كشتي‌ها، به انسان‌ها زور گفته مي‌شد و انسان‌ها را مانند برده مورد استثمار قرار مي دادند. بنا بر منشور كوروش و داريوش، همه آن‌ها در برابر قانون يكسان بودند، اعراب گرچه دريانوردي نداشتند ولي در همكاري با دزدان دريايي نسبت به ايرانيان، ابائي نداشتند و هميشه با دزدان و قاچاقچيان بر‌عليه ايران توطئه مي‌كردند. هم اكنون هم با مجوز آن‌هاست كه ناوهاي جنگي روسيه و آمريكا و انگليس در خليج هميشه فارس ايران حضور دارند.

آن‌ها در جنگ ايران و عراق با تمام توان به كمك نيروي دريايي رژيم بعثي رفتند ولي ديديم كه در يك روز همه امكانات آن‌ها در مقابل خورشيد ناوهاي ايراني ذوب شدند و از بين رفتند و نيروي دريايي براي رژيم بعثي باقي نماند. اكنون كمي دورتر در اطراف قاره آفريقا، در كنار سواحل سومالي زورآزمايي جديدي آغاز كرده‌اند. آن‌ها اگر غير از كشتي‌هاي ايراني هم دزدي مي‌كنند، زود آزاد مي‌كنند، زيرا اربابانشان يكي است ولي به كشتي‌هاي ايراني كه مي‌رسند، با شعار عيارگونه ايراني ادعا مي‌كنند كه اموال اغنياء را بين فقرا تقسيم مي‌كنند، نفت و كالاي تجاري ايران را مصادره مي‌كنند و يا باج‌خواهي مي‌كنند ولي آن‌ها بدانند كه دوستان ايران در يمن، سومالي و حتي عربستان همه چيز را گزارش مي‌دهند و نيروي دريايي ايران پرتوان و باوقار مقابل آن‌ها خواهد ايستاد و نخواهد گذاشت وايكينگ‌هاي ديروز در لباس ناوي‌هاي امروز، همان اعمال دزدانه و زشت خود را تكرار نمايند. وچنین کردند در تیرماه 88 که دزدان دریایی پس از حمله ناجوانمردانه به کشتیهای ایرانی ناکام ماندند وبازگشتند.

124 كشور جهان در سازمان ملل متحد گردهم مي‌آيند تا در مورد تاثير بحران مالي و اقتصادي خود تصميم بگيرند. اين در‌حالي است كه سازمان‌هاي زيادي در سازمان تجارت جهاني WTO وجود دارد كهبیش از 196 كشور عضو آن هستند و از زير مجموعه‌هاي سازمان ملل محسوب مي‌شوند؛ اين نشان مي‌دهد كه نقش سازمان ملل تاكنون بيش‌تر نقش سياسي و امنيتي بوده‌است تا اقتصادي و اين مخالف آن‌همه تبليغات دنياي سرمايه‌داري است كه اصل را اقتصاد تعريف كرده‌بود و همه چيز را بر مبناي اقتصاد آن‌هم از نوع آزاد آن مي دانست. اين امر هم‌چنين محقق مي‌سازد كه سازمان ملل علي‌رغم ادعاهاي بسيار زياد، واقعاً اقتصاد را زير‌بنا نمي‌دانسته وتنهايكي از اصول فرعي و سازمان‌هاي كوچك تابعه معاونت‌هاي خود مي‌دانسته‌است. شايد اتفاقي كه امروز در‌حال افتادن است بايد از ابتدا اتفاق مي‌افتاد و مجمع عمومي سازمان ملل نقش اقتصادي خود را هم ايفا مي كرد؛ اما معلوم بود كه حمايت مالي مطلق آمريكا از سازمان ملل بحث و جايگاهي را براي امور اقتصادي باقي نگذاشته بود و لذا سازمان ملل فارغ از موضوعات اقتصادي به مسائل امنتي و سياسي جهان مي پرداخت تعيين مرزها، استقلال كشورها و زياد كردن مرزهاي مستقل و در واقع روند تسريع تجزيه جهاني و تشويق به تجزيه طلبي تنها وظيفه سازمان ملل بود كه آمريكا براي آن تعيين كرده بود و در واقع نقش امنتي سازمان ملل هم از اين تعريف معلوم مي شد، زيرا يا كشورها در حال تجزيه بودند يا تجزيه شده بودند. اگر در حال تجزيه بودند، سازمان ملل در نقش ميانجي هميشه سمت و سوي دفاع از تجزيه طلبان را داشت تا جاييكه توانست اعضا خود را از 40 كشور در ابتدابه 199 كشور در حال حاضر برساند. از نظر سازمان ملل داشتن مقداری زمین و تعدادي انسان و يك پرچم براي استقلال و يا به اصطلاح حقيقي تجزيه طلبي كافي بود و اين مشوق بسيار مهمي بود تا ملت ها با كوچكترين اختلاف داخلي دچار تجزيه شوند و سازمان ملل قسمت هاي تجزيه شده را به رسميت بشناسد و به عضويت خود در آورد و تفرقه بياندازد و حكومت كند.

البته اين روند به طور طبيعي از يك مغازه و يا دكان كوچك شروع شده بود و به شركت ها و كمپاني هاي بزرگ توسعه یافته رسيد. اما در همان جا متوقف نشد  بلکه باعث شد که آمريكا  بر دو منبع درآمدي مهم جهان تسلط پيدا كند، در يك حمله برق آسا به عراق، منابع نفتي اين كشور به عنوان بزرگ ترين كشور توليد كننده در اختيار آمريكا قرار گرفت و در افغانستان نيز تجارت مرگ يعني سوداگري مواد مخدر كاملاً به انحصار دولت آمريكا درآمد. اين كه كدام يك اولويت اول دارند مهم نيست، مهم اين است كه از هر جهت و دليل صحبت شود به اين نتيجه رسيده مي شود؛ يعني چه اين كه آمريكا مي خواست به منابع افغانستان و عراق دست پيدا كند واز طريق نياز به يك بهانه درشت و 11 سپتامبر آن بهانه را به او داد و يا اينكه بگوييم واقعه 11 سپتامبر آن بهانه را به او داد و يا اين كه بگوييم واقعه 11 سپتامبر باعث شد تا آمريكايي ها عصباني شوند و به عراق و افغانستان حمله كنند. هر دو يك نتيجه را اثبات مي كند. درست مثل يك مسئله رياضي كه از هر طريقي حل شود به يك جواب درستي بايد برسد.

بحران اقتصادي غرب هم كه به بن بست مسائل اقتصادي سرمايه داري نزديك مي شد، لازم بود چهارچوب مقررات ضايع شود يا به عبارتي لباس ظاهري قانون را از تن برون آورد و به لباس ترور و وحشت روي آورد.

در يك تحليل بسيار ساده مي‌توانيم بگوييم، تمامي جنگ‌ها و حملات در طول تاريخ، علت اقتصادي داشته‌است، يعني بحران حاد كه در جنگ جلوه مي‌كند از همان ابتدا بحران‌هاي اقتصادي بوده‌اند كه به صورت عادي حل نشدند، لذا به درگيري انجاميد. به‌طور خاص به‌جز مبارزات انبياء و اولياء، همه جنگ‌ها براي رسيدن به مراتع، زمين‌هاي حاصل‌خيز و اخيراً براي دست‌يابي به نفت، مس، اورانيوم و ديگر ثروت‌هاي ديگران بوده‌است.

اما چه حادثه اي اتفاق افتاده است؟

آمريكا به‌دليل بحران مالي و اقتصادي از سال‌ها پيش حق عضويت خود را نپرداخته است و يكي از بزرگ ترين بدهكاران كشورهاي جهان به سازمان ملل است. اين امر چندين بار از سوي دبير كل  فبلي تذكر داده شد و لی جدي گرفته نشد. دبير كل جديد نيز مجبور شد بسياري از برنامه‌ها را تعطيل كند و با بودجه كمکي از سوي ايران و ديگر كشورها مي گرفت، كارهاي ضروري را انجام مي داد و به همين مناسبت هم در بساري از موضع گيري هاي سياسي سهمي داشت، با مواضع ايران هماهنگ باشد. اما به هر حال، تحولات ايران، آمريكا و ديگر كشورهاي صنعتي را بر آن داشت تا فكري اساسي براي اين سازمان مهم بين المللي در نظر داشته باشدو اولين قدم حل مشكلات مالي و اقتصادي اين سازمان است.

مشكلات مالي سازمان، ميزان حركت اقتصادي جهان است زيرا كه اين مشكلات، قبل از اعلام عمومي در سطح جهان، در سازمان ملل اعلام شده و اين سازمان درگير آن مسائل بوده است و تا كنون قادر به حل آن نيست، اكنون حتي تجمع 124 كشور نيز را ه روشني به انان ارائه نخواهد داد. آنان همچنان درگير بحران مالي خواهند بود، چرا كه اسپانسر شيپ Spanser Ship امروزه تغيير جهت داده است. حاميان مالي ديگر آن موقعيت سابق را ندارند، آن‌ها نه تنها نمي توانند به سازمان ملل كمك مالي  بکنند ، حتي شايد به دنبال اخذ کمک از سازمان هاي اقتصادي آن باشند. علت آن روشن است چرا كه بحران اقتصادي و ورشكستگي شركت هاي آمريكايي و اروپايي و حتي تمامي كشورهاي صنعني، اين مجال را نمي دهد تا بتوانند در فكر كمك به سازمانه هاي بين المللي باشند.

تنها اميد اين كشورها به اقتصاد ايران است. ايران چه در مجامع بين‌المللي و چه در سازمان‌هاي تابعه آن، خوش حساب ترين دولت هاست. اخيراً نيز علي‌رغم بحران اقتصادي جهان، ذخيره ارزي ايران افزايش داشته و سپرده هاي ارزي ايران، نزد ديگر كشورها هم بيش‌تر شده‌است و مسئولان ايراني شركت كننده در اين اجلاس، نبايد ساده انديشي كنند وبايد پيشنهاد انتقال محل سازمان ملل به جاي ديگر كه فارغ از تسلط آمريكا باشد، بدهند؛ البته به نظر مي رسد بهترين مكان تهران باشد، زيرا وقتي ايران بهترين حامي ملي سازمان ملل است، چرا براي مكان ان فكري نكنند؟ 

Crysys يا بحران‌ها گرچه در ظاهر باعث كسادي و عدم رونق كسب و‌كار مي‌شوند، اما در واقع روند حقيقي و لازم يك مسير يا بستر اقتصادي هستند. به عنوان نمونه ما شاهد انفجار برج دوقلو در نيويورك بوديم كه به واقعه 11 سپتامبر، مشهور شد. الان پس از گذشت 8 سال از اين حادثه، تحليل‌گران به اين نتيجه رسيده‌اند كه چنين طرحي لازمه اقتصاد جهاني موجود است. چرا‌كه معلوم شد كلاً اين حادثه قبل از آن‌كه سياسي و تروريستي باشد، يك اقدام سياسي بود. از آن‌جهت كه با انفجار اين دو برج كه مركز تجاري مهم و نماد سرمايه‌داري غرب بود، كليه مدارك و اسناد حسابداري و بانكي، چه به صورت كتبي يا به صورت اينترنتي و كامپيوتري از بين‌رفت و يا در واقع بهانه اي شد براي از بين‌رفتن آن‌ها. اين روش البته از سال‌ها قبل در كشورهاي سرمايه‌داري رواج داشت و به يك روش معمول تبديل شده‌بود. هر شركت يا مؤسسه‌اي كه احساس ورشكستگي مي‌كرد و يا بدهي‌اي كلان به‌بار مي‌آورد كه قادر به پرداخت آن نبود، اقدام به آتش‌سوزي در انبار يا شركت خود مي‌نمود و در هر حالت پيروز ميدان بود، زيرا اگر عمدي‌بودن آتش‌سوزي اثبات نمي‌شد، كليه خسارات را از شركت‌هاي بيمه دريافت مي‌نمود و اگر اثبات مي‌شد، به‌عنوان يك فرد ورشكسته يا مهجور يا كسي كه به انتهاي خط رسيده و مي‌توانست با مظلوم‌نمايي و يا سوخته نشان‌دادن مدارك از پرداخت بخش اعظمي از بدهي‌هاي خود، سرباز زند زيرا قانون ورشكستگي به تقصير در مورد او صدق مي‌كرد و از يك ورشكسته فقط مي‌توان از اموال باقي‌مانده او مطالبات را تسويه كرد.يعني اگر كسي يك ميليارد دلار بدهي داشته‌باشد و اعلام ورشكستگي كند و دارايي او فقط يك ميليون دلار باشد، همه بستانكاران فقط به يك هزارم مطالبات خود مي‌رسند. البته اين روند به طور طبيعي از يك مغازه يا دكان كوچك شروع شده‌بود و به شركت‌ها و كمپاني‌هاي بزرگ توسعه يافته‌بود كه نهايتاً به واقعه 11 سپتامبر رسيد. اما در همان‌جا متوقف نشد. زيرا بر اثر اين انفجار، موقعيت براي آمريكا ايجاد شد كه بر دو منبع درآمدي مهم جهان تسلط پيدا كند، در يك حمله برق‌آسا به عراق، منابع نفتي اين كشور به عنوان بزرگ‌ترين كشور توليد‌كننده در اختيار آمريكا قرار‌گرفت و در افغانستان نيز تجارت مرگ يعني سوداگري مواد مخدر، كاملاً به انحصار دولت آمريكا در آمد. اين‌كه كدام‌يك اولويت اول دارند مهم نيست، مهم اين است كه از هر جهت و دليل صحبت شود به اين نتيجه رسيده مي‌شود؛ يعني چه‌اينكه آمريكا مي‌خواست به منابع افغانستان و عراق دست پيدا‌كند نياز به يك بهانه داشت و 11 سپتامبر باعث شد تا آمريكايي‌ها عصباني شوند و به عراق و افغانستان حمله كنند. هر دو يك نتيجه را اثبات مي‌كند. درست مثل يك مسئله رياضي كه از هر طريقي حل شود، به يك جواب درستي بايد برسد.

بحران اقتصادي غرب هم كه به بن بست مسائل اقتصادي سرمايه‌داري نزديك مي‌شد، لازم بود از چهارچوب مقررات خارج شود يا به عبارتي لباس ظاهري قانون را از تن بيرون‌ آورد و به لباس ترور و وحشت روي آورد.

در يك تحليل بسيار ساده مي‌توانيم بگوييم، تمامي جنگ‌ها و حملات در طول تاريخ، علت اقتصادي داشته‌است، يعني بحران حاد كه در جنگ جلوه مي‌كند از همان ابتدا بحران‌هاي اقتصادي بوده‌اند كه به صورت عادي حل نشدند، لذا به درگيري انجاميد. به‌طور خاص به‌جز مبارزات انبياء و اولياء، همه جنگ‌ها براي رسيدن به مراتع، زمين‌هاي حاصل‌خيز و اخيراً براي دست‌يابي به نفت، مس، اورانيوم و ديگر ثروت‌هاي ديگران بوده‌است.

بحران باعث تحريك اقتصادي است

البته اين بحران‌ها نه‌تنها باعث تسلط آمريكا بر منابع نفتي عراق و يا مواد مخدر افغانستان شد، بلكه در كنار آن با تهديد امنيت اعراب، فروش سلاح به رونق خود رسيد و مردم عادي هم از يك مصرف‌كننده بالقوه، به مصرف‌كننده بالفعل تبديل شد و اين مسئله بسيار مهمي است، زيرا مردم در حالت عادي مصرف‌كننده خوبي نيستند مثلاً ما تا تحريك نشويم غذاهاي خوشمزه نمي‌خوريم و يا تا چشم و هم‌چشمي نباشد، نسبت به خريد لوازم لوكس اقدام نمي‌كنيم. در حالت عادي روش تحريك مصرف يا ايجاد تحرك در مصرف‌كننده، روش‌هاي رواني است، يا در واقع جنگ رواني نرم است، اما وقتي اين روش نتيجه نداد، طبيعتاً جنگ رواني واقعي بايد اتفاق بيافتد و بحران‌ها، يك جنگ رواني وسيع براي تحريك مصرف و تحرك‌ بخشيدن به مصرف‌كنندگان است. در اثر بحران، هر طبقه‌اي از مردم به دلايل گوناگون دچار افزايش مي‌شوند و بازار براي كالاهاي مصرف نشده يا به اصطلاح بنجل باز مي‌شود. مثلاً سلاح‌هاي قديمي يا نسل گذشته در اين‌گونه موارد به دولت‌ها يا افراد طرفين بحران به خوبي فروخته مي‌شود. كالاهاي از مد افتاده و يا تاريخ مصرف گذشته نيز به ملت‌ها فروخته مي‌شود. مردم در اثر جنگ رواني همه كالاهاي مصرفي خود را يك‌جا خريداري و انبار مي‌كنند و در اثر افزايش گردش كالا و نقدينگي، جامعه به فرايند مصرف بيش‌تر روي مي‌آورد و البته توليدكنندگان بحران، در اين قسمت يا بحران زده‌ها يكسان هستند، ولي يك عامل پيشتاز در سازندگان بحران اين است كه «توليد» را متوقف مي‌كند، يعني سعي مي‌كند از افزايش مصرف نيز سهم خود را بيشتر كند. لذا در اين‌گونه جنگ‌ها و بحران‌ها، مراكز توليدي مورد هدف قرار‌مي‌گيرد و حتي كالاهاي خريداري شده قبلي نيز صدمه زده مي‌شود تا سودآوري متوجه بحران زده‌ها نشود. لذا اين‌كه هر كس پيش‌دستي در بحران‌سازي كند، برنده ميدان است. اما در نهايت اين پيش‌دستي نيز جبران مي‌شود يعني كشور‌هاي بحران‌زده نيز به روش‌هاي مقاومت منفي سعي مي‌كنند اين پيروزي رقيب را از او بگيرند و با مبحث خودكفايي، آن‌را براي خود نگه‌دارند.

بحران‌سازها در آسيا

اغلب بحران‌ها در قاره كهن آسيا مخصوصاً در خاورميانه صورت مي‌گيرد. از اين‌جهت كه بررسي دامنه بحران‌ها در سراسر جهان نشان‌مي‌دهد، حداكثر جنگ‌ها و بحران‌ها در سراسر جهان، كوتاه و بريده بريده است. مثلاً در اروپا در يك مقطع، جنگ‌جهاني صورت مي‌گيرد و يا در چين، يا در ژاپن و معمولاً تمام مي‌شود. اما در خاورميانه شايد از ابتداي تاريخ يك جريان دائمي است و مسائل و مشكلات حل‌نشده فراوان است. در چين يك ميلياردي، 1949 انقلاب در يك دوره كوتاه تمام مي‌شود. اما در خاورميانه هنوز بحث و*** و بحران فلسطين از سپيده‌دم تاريخ وجود داشته‌است و لذا در آسيا همه‌چيز فرق مي‌كند. مترها، سانتي متر‌ها و ميليمتر‌ها در اين‌جا تبديل به وجب و زراع و گز مي‌شود. برخلاف كشورهاي حاشيه‌اي و قاره‌هاي حاشيه اي، كه حوادثي در آن اتفاق نمي‌افتد و زندگي يكنواخت است، در آسياي مركزي و خاورميانه تغيير وجهه اصلي زندگي است. اگر مردم در اين منطقه خودشان هم بخواهند نمي‌توانند آرام باشند، چرا‌كه آسيا مانند پلي بين شرق و غرب و جنوب و شمال است و هركس، هركجا مي‌خواهد‌برود، بايد پايي بر اين پل بگذارد. لذا جغرافياي آسيا مخصوصاً خاورميانه، همانند تاريخ آن است، يعني هر نقطه آسيا، تاريخي از آن‌را حكايت مي‌كند، حمله اروپاييان و تعامل با آنان را در غرب آسيا، تركيه، سوريه و شامات مي‌توان‌يافت؛ آفريقا از مصر، اردن، عربستان در داخل آسيا مي‌شوند و نقش خود را ايفا مي‌كنند، آمريكا، كانادا، استراليا از سوي چين، كره، ژاپن، فرهنگ خود را در آسيا گسترش مي‌دهند. در خود آسيا هم، شرق، چين و ژاپن در هيئت مغول‌ها و بعداً به سرزمين تركستان و تركمنستان و افغانستان، هندوستان در پاكستان و در سيستان و بلوچستان و روس‌ها در شمال و آذربايجان، باكو، قفقاز و در جنوب اعراب، در خوزستان، هر يك قوميت، تاريخ و شناسنامه ويژه خود را دارد كه در زبان، اقتصاد، فرهنگ و سياست براي خود محدوده اي تعيين‌كرده و از آْن دفاع مي‌كنند.

بحران متمركز   

تمركز بحران جهاني در آسيا و تمركز آن در ايران و فشرده شدن آن در شهر تهران يك روند قابل قبول است. يعني مي‌توان گفت تهران خلاصه جهان است و جهاني خلاصه شده در تهران است. مركز ***سياست، اخبار، اقتصاد در تمامي جهان يك نقطه يا يك سر خط به سوي تهران دارد. تهران هم خلاصه مي شود در چند خيابان مهم، در آن‌جا كه سفارت آمريكا، روسيه، آلمان، تركيه وجود دارد و يا در آن‌جا‌كه هواداران اروپا و آمريكا، چين و عربستان در كنار هم زندگي مي‌كنند. مي‌توان گفت شايد از نظر فيزيكي مركزيت بحران در چهارراه استانبول باشد، ولي بنا به تعريف دكتر شريعتي، امروزه دموكراسي، دست‌ها را از روي سر مردم برداشته ولي توي سر آن ها كرده است. يعني امروز ديگر به سفارت پناهنده‌شدن و پلوي انگليس را خوردن علني نيست، بلكه جاي آن‌ها به دانشگاه‌ها رفته و استادان دانشگاه‌ها ****مورد مداركي كه از اين دانشگاه‌ها گرفته اند، طيف وسيع هواداران را ايجاد كرده‌اند و تقريباً مي‌توان گفت وابستگان فرهنگي، وظيفه سفيران كشورها را انجام مي‌دهند.

از آن‌طرف نيز تمركز صورت گرفته است؛  ابتدا اروپا در مقابل تهران بود، مدتي استراليا، كانادا و حتي كشورهايي چون عربستان و غيره، اما همه، اكنون در زير پرچم آمريكا متحد شدند و آمريكا نيز با وسعت زياد خود، نيويورك را انتخاب كرد. در نيويورك هم كاخ‌سفيد و كنگره، مركزيت اين بحران را به‌دست‌ گرفت. در واقع امروز، در دانشگاه تهران يا اگر بگوييم در حوزه مديريت نظام يك ستاد بحران تشكيل‌شده و در كنگره آمريكا و كاخ‌سفيد هم يك ستاد در نقطه مقابل است. از اين‌جهت هيچ‌گاه طرفين بحران‌ساز و بحران‌ستيز از پاي نخواهند نشست تا اين‌كه بحران‌سازان كاملاٌ از بين بروند و مركزيت به يك نقطه، آن‌هم در آسيا و تهران منتقل شود و همه جهان مديريت واحد را در تهران بپذيرند. كمك تهران به شهداي بحران و مجروحين و آسيب‌ديدگان مي‌تواند هزينه مشاركت مردمي را كاهش دهد و از آن‌سوي نيز آشوب‌گران مي‌توانند با دريافت‌هاي ميلياردي هزينه‌هاي خود را پوشش دهند. تصويب 400 ميليون دلار سناي امريكا *****است، يعني ايجاد اشتغال جديد و توزيع درآمد در بين مردم ايران و آن بخشي‌كه به بحران‌سازي كمك كرده‌اند.

مديريت بحران

هدايت بحران همانند ايجاد بحران، داراي قواعد و مناسبات خود است. بحران‌ساز داراي قدرت اقتصادي زيادي است كه او را قادر به ادامه بحران سازي مي‌كند و مديريت بحران تا بحران‌ستيزان در صورتي‌كه منابع مالي كمتري داشته‌باشد ممكن است آسيب‌پذير باشد، لذا آماده‌باش نيروها و تجهيز آن‌ها و خريد وسائل مورد نياز و تامين نيازهاي مالي بحران‌ستيزان، نقش مهمي در مديرت بحران دارد. درواقع اگر بتوان حدس‌زد كه انتهاي توانايي مالي هر يك از طرفين بحران در كجا قرار‌دارد، مي‌توان با مقايسه آن‌ها، انتهاي بحران را حدس زد. مثلاً اگر بحران‌ساز، A ريال و بحران ستيز Bريال، داشته باشد، طبيعي است كه اگر B‹ A بحران ادامه مي يابد وممكن است به سقوط بحران‌ستيز بيانجامد و اگرB › A  باشد، بحران‌ستيز پيروز ميدان خواهد‌بود. تنها در صورتي‌كه  = A = B باشد، عوامل ديگر در اين خصوص دخالت مي‌كنند، مثلاً ممكن است عوامل رواني، حوادث و امثال آن‌هم مؤثر واقع شود و اگر همه شرايط مساوي باشد، بحران همچنان ادامه خواهد‌يافت. ادامه بحران، دو حالت دارد: يك، يكنواخت است يا متناوب، يعني يا اين‌كه درگيري هر روز ادامه خواهد‌داشت، مانند مبارزه ببرهاي ***در سريلانكا و يا اين‌كه گاهي يك‌طرف حاكم و گاهي محكوم است، مانند آمريكا كه گاهي حزب دموكرات و گاهي حزب جمهوري‌خواه حاكم مي‌شوند.

در انتخابات تهران، به‌طور مشخص ما شاهد صف‌بندي طويل جهاني در دو طرف هستيم؛ اوباما رئيس‌جمهور آمريكا،***صدر اعظم آلمان، چنان صحبت مي‌كنند كه گويي در داخل شهر تهران هستند و از اين طرف هم ****چاوز، سيد حسن نصرا... بسيار ***** سخن مي گويند، طوري‌كه نقل عبارات آن‌ها هيچ تفاوتي با مسئولان ايراني ندارد. بوركرات‌ها، تكنوكرات‌ها و در يك اصطلاح كامل، يقه‌سفيدها در يك‌طرف هستند، توده‌هاي ميليوني دهقاني و روستايي در طرف ديگر. آراء كساني‌كه به ماهواره‌ها و رسانه‌هاي خارجي بيش‌تر دسترسي دارند، همه در يك صف و كساني‌كه به تنها رسانه ملي، دل‌بسته‌اند در طرف ديگر است و در ادامه اين تحليل با توجه به بحران مالي غرب و ورشكستگي‌هاي شركت‌هاي آنان مي‌توان گفت، تصويب 400 ميليون دلار، فقط جنبه نمايشي دارد و اين مجوزي است تا كاركنان كاخ‌سفيد و سناي آمريكا به‌نام كمك به ايرانيان، خودشان آن‌را هزينه كنند و اين به معني آن‌است كه بودجه بحران‌سازان، كوتاه و لذا بحران، پايان‌يافته تلقي مي‌شود.

شانگهاي

ايران؛ عضو ناظر يا حاضر؟

 در حالي‌كه ايران با 6 پيشنهاد مشخص در اجلاس شانگهاي شركت كرد، هنوز هم به عنوان ناظر در جلسات حاضر مي‌باشد كه به نظر مي‌رسد اثر‌گذاري آن از بسياري از اعضاء بيشتر است. اجلاس شانگهاي در واقع مجمع اعضاي اثر‌گذار در اقتصاد آسيا است.

آسيا، مجامع اقتصادي گوناگوني دارد؛ از جمله اكو كه شامل ايران، افغانستان و پاكستان و برخي از كشور‌هاي مستقل و آسياي ميانه مي‌باشد.

«آ ‌سه ‌آن» كه تركيبي از كشور‌هاي جنوب‌شرقي آسياي به مركزيت اندونزي و مالزي است.

شوراي همكاري خليج‌فارس نيز گرچه يك مجمع ظاهراً سياسي است، ولي بيشتر كاربرد اقتصادي دارد؛ حتي كشور‌هاي عربي، پيشنهاد پول عربي داده بودند كه هنوز موافقت نشده است؛ اما به حال، همه و همه به دنبال طرح‌هاي جديد اقتصادي و بالا بردن درآمد‌ها فعاليت مي‌كنند.

البته سازمان‌هاي بين‌المللي هم وجود دارند كه كشور‌هاي آسيايي در‌ آن عضو هستند؛ مثلاً اپك يك مجموعه نفتي است كه غالب اعضاي آن، كشور‌هاي آسيايي هستند و موثر‌ترين عضو آن، يعني عربستان، ايران و عراق در آسيا واقع شده‌اند و با نگرشي به مجامع اقتصادي ديگر، تقش ايران در بسياري از آنان برجسته‌تر است.

آسيا به مانند يك قاره كهن، داراي سابقه بسيار طولاني در اقتصاد و تجارت و توليد و امور جمعي است. شايد اولين اتحاديه‌ها را اتحاديه جاده ابريشم مي‌توان گفت؛ يعني تمامي كشور‌هاي حاشيه اين جاده از ابتدا تا انتها در يك امر مشترك بودند: تجارت آزاد با كمال امنيت و آسايش، يعني مسير جاده ابريشم كاملاً امن نگه داشته مي‌شد و تاجران در رفت‌و‌آمد آن امنيت كامل داشته‌اند.

شايد قرارداد نوشته‌شده‌اي هم در اين زمينه وجود داشته كه كشور‌هاي هم‌جوار جاده ابريشم با امضاي آن توافق‌نامه به مفاد آن عمل مي‌كرده‌اند و يا اين قرارداد، نا‌نوشته بوده و همه مي‌دانستند چه بايد بكنند و يا اصولي را اعلام كرده بود و همه به آن احترام مي‌گذاشتند.

ايران به‌دليل وسعت ايالات و ؟؟؟ آن، بيشترين مسير طولاني اين جاده را در درون خود جاي مي‌داده و يا در واقع، جاده ابريشم شامل سه قسمت مهم بوده است؛ قسمت ابتدايي، قسمت انتهايي، قسمت مياني. در واقع چين، اهميت خود را در مبدا بودن اين جاده يافته بود؛ يعني هميشه مي‌دانستند كه جاده ابريشم از چين شروع مي‌شود! و همين‌طور انتهاي آن هم زياد مهم نبود، زيرا همه مي‌دانستند همه راه‌ها به رم ختم مي‌شود؛ اما اصل موضوع اين بود كه جاده ابريشم، مخصوصاً در دوره هخامنشيان، بيش‌ترين پيشرفت خود را مديون ايران بوده است. آسيا چه به لحاظ تاريخي كه اشاره شد و چه به لحاظ جغرافيايي، امروزه كاملاً به ايران وابسته است. ايران در مركز آن قرار گرفته و با اينكه بسيار كوچك‌تر از قرون گذشته است؛ ولي چون همه راه‌هاي بين شرق غرب و شمال جنوب آن از راه ايران مي‌گذرد؛ لذا ايران كوتاه‌ترين وسيله و راه تجارت و يا در واقع، ترانزيت كالا است.

درياي عمان، خليج‌فارس، درياي مازندران؛ هر سه از لحاظ اقتصادي براي حمل‌و‌نقل دريايي كالا‌ها اهميت فوق‌العاده‌اي دارند. اهميت خليج‌فارس به‌قدري زياد است كه گلوگاه تجارت جهاني هم محسوب مي‌شود. در حال حاضر، ما شاهد حضور همه قدرت‌ها در آب‌هاي بين‌المللي آن هستيم، وجود ناو‌هاي آمريكايي يا انگليسي، فقط جهت تامين امنيت كشتي‌هاي تجاري است و معيار و مكيال جهان هم محسوب مي‌شود.

امروزه سوال از اينكه شرق، غرب و شمال جنوب يعني چه، زياد پيچيده نيست؛ شرق جهان كجاست؟ و غرب آن كجاست و معيار اين شرق و غرب كجاست؟ كجاست كه مركز زمين است و شرق و غرب با آن سنجيده مي‌شود و دقت در اين موضوع نشان مي‌دهد كه خليج‌فارس يا ايران مركز جهان است. اين البته فقط جغرافيايي نيست، ولي مقصود در اينجا همين مسئله جغرافيايي، مهم است؛ يعني جهت‌يابي جهان از روي خليج‌فارس است؛ يعني شرق جهان، شرق خليج‌فارس است و غرب آن، غرب جهان! شمال آن، شمال جهان و جنوب آن، جنوب جهان. علت تجزيه ايران هم، اهميت فوق‌العاده آن بوده است؛ زيرا ايران داراي سرزمين‌هاي نفت‌خيز بوده است و اين طمع استعمار را برانگيخته بوده كه طي سال‌هاي اخير، دو قطعه از آن را به بهانه‌اي كرد و بعد از تاسيس سازمان ملل، به نام قانون و سازمان ملل آنها را تجزيه و هر كدام را به يك كشور تبديل كرد. آخرين ماجراي آن، بحرين است كه تا همين اواخر، جزء ايران بود و با يك توطئه جدا شد و همه آنها به خاطر نفت بود و حتي بعد از انقلاب اسلامي هم مي‌خواستند خوزستان را به نام عربستان جدا كنند و نفت آن را استعمارگران راساً استخراج كنند و با اين حركت هميشه به‌عنوان يك خطر، ايران را تهديد مي‌كند و هرگاه ايران دچار كوچك‌ترين مسئله‌اي مي‌شود، تجزيه‌طلبي مطرح مي‌شود و مانند شمشير ديمقرين بر بالاي گردن ايران است. در واقع فرصت‌سوزي در پيشرفت ايران، به‌وسيله تهديد قوميت‌گرايي صورت مي‌گيرد. اكنون در سيستان و بلوچستان ما شاهد بوديم كه در مسئله هسته‌اي، چه مقدار مسايل قوميتي و ترور و وحشت ايجاد كردند و يا اخيراً در مقابل وحدت مردم در انتخابات، خواسته‌هاي غير‌مدني به عنوان؟؟؟ مدني مطرح شدند. قبول راي اكثريت فراموش شد و اقليت، خواستار حاكم شدن بودند و با اينكه هيچ‌گونه بهانه يا مدركي براي رد اعداد نداشتند، فقط به دليل تمايلات شخصي، تصور تقلب و امثال آن را در جامعه پراكنده مي‌كردند تا مردم از اين پيشرفت، احساس ناراحتي كنند و اين امر، باعث تخريب و آشوب شده و از هرگونه پيشرفت جلوگيري مي‌كند و اين به‌دليل حضور ايران با پيشنهاد‌هاي بزرگ در نشست شانگهاي انجام مي‌شد تا آن را تحت‌الشعاع قرار دهد

سيد احمد حسيني ماهيني